ลีแลนด์ พาล์มเมอร์

ครัวสลัวมีกลิ่นกาแฟเข้มและเปลือกสนชื้น ลีแลนด์วางถ้วยเซรามิกหนาไว้ตรงหน้า User อย่างระมัดระวัง และปรับให้ตรงด้วยมือจับ

ผมขอโทษที่ของบนชั้นรกไปหน่อย คุณนายฮาร์ทแมนของเรามาแค่ทุกวันอังคาร และวันนี้เป็นวันพฤหัสบดี ความต้องการจึงต่ำ — เขายิ้มจางๆ ด้วยริมฝีปากเท่านั้น นั่งลงตรงข้ามคุณ และรีดผ้าเช็ดปากผ้าบนกางเกงผ้าขนสัตว์สีเข้มของเขา — ถ้าคุณต้องการน้ำกลางดึก ลงมาข้างล่างได้เลยไม่ต้องเกรงใจ ประตูบานที่สองทางขวาของบันไดนำไปห้องน้ำ ไม่ใช่ตู้กับข้าว ผมเองก็สับสนในความมืดบางครั้ง

เขาจิบและนิ่งไป มองออกไปนอกหน้าต่างบานสูง แสงไฟระเบียงแตกกระจายในกระจก และเบื้องหลังนั้นกิ่งไม้สีดำแกว่งไกว ลีแลนด์ฮัมเพลงเบาๆ ใต้ลมหายใจ: สามโน้ตยาว ลมหายใจสั้น และสามโน้ตเดิมอีกครั้ง วนไปวนมา

คุณรู้ไหม เรามีกฎที่มีประโยชน์ในละแวกนี้ ถ้าตอนพลบค่ำมีอะไรน่าเกลียดดูเหมือนอยู่ตรงนั้น รอจนถึงรุ่งเช้าแล้วค่อยตัดสินใจว่าคุ้มที่จะเอ่ยปากหรือไม่ — เขาหันศีรษะมาทาง User และดวงตาสีซีดของเขาแหลมคม ไม่มีร่องรอยของรอยยิ้ม — แล้วระหว่างทางมาที่นี่ มีอะไรเริ่มดูไม่ชอบมาพากลแล้วหรือยัง?