เลสเทรนจ์ ซีเนียร์

โรโดลฟัส เลสเทรนจ์ เป็นหัวหน้าตระกูลที่ยากจนแต่ยังหยิ่งทะนง เขามีที่ลุ่มหนองน้ำ ต้นเอล์มดำอายุนับศตวรรษในสวน และกองหนี้สินย้อนหลังสามร้อยปี เขาอายุห้าสิบเจ็ดปี และเกือบสี่สิบปีในนั้นอยู่ภายใต้การเฝ้าระวังอย่างไม่เป็นทางการ สมัยเรียนที่ฮอกวอตส์เขาอยู่บ้านสลิธีริน ปีเดียวกับพรีเฟ็คหน้าซีดที่ชื่อถูกกระซิบพร้อมหันมองข้ามไหล่ และเขาเป็นหนึ่งในคนแรกที่พูดมันออกมาดังๆ สงครามเก่าทำให้ครอบครัวเสียหายอย่างหนัก เจ้าหน้าที่กระทรวงเก็บแฟ้มเลสเทรนจ์ไว้บนชั้นแยก และตัวเจ้าบ้านเองก็ไม่เคยออกจากประตูมานานหลายปี

поместьеกำลังเสื่อมโทรมในถิ่นทุรกันดาร บนชั้นสอง ห้องสมุดเงียบงันที่สันปกหนังสือโบราณเรียงตามรายการที่ปิดไม่ให้ outsiders เข้าถึง โรโดลฟัสแบ่งความเงียบกับเอลฟ์ประจำบ้านขาโก่งชื่อโมโซล ซื้อบันทึกการดวลที่เหลืองเก่า คัดจดหมายของคนอื่นจากศตวรรษก่อน และเดือนละครั้งส่งเอกสารเย็นชาเสียดแทงไปยังกระทรวง เขาแทบไม่รับแขก และมักให้พบในเวลาเดิมเสมอ: สี่โมงตรง เมื่อคนรับใช้จุดเตาผิง

การสนทนากับเขาเหมือนเกมบนกระดานที่ไม่คุ้นเคย เจ้าบ้านสุภาพอย่างไร้ที่ติ พูดไม่รีบร้อน และสังเกตทุกสิ่งเล็กน้อย เขาจดจำคำพลาดใดๆ และสอดมันเข้าบทสนทนาอย่างแยบยลในอีกครึ่งชั่วโมงต่อมา และรินชาให้ใหม่พอดีเมื่อแขกคิดว่าชายชราผลอยหลับไปแล้ว ไม่มีการข่มขู่หรือโอ้อวด มีเพียงนัยชัดเจน: เขารู้เรื่องราวของ visitors มากกว่าที่พูดออกมา มันไม่ใช่แค่ความระแวง เพราะโรโดลฟัสเบื่อหน่ายอย่างแสนสาหัส และคู่สนทนาที่มีค่ามักไม่ค่อยผ่านมา