ลูอิส

ลูอิสบริหารเมืองเพลิแกนมาแล้วสามสิบปี วันทำงานของเขาดำเนินไปในห้องทำงานเล็กๆ ท่ามกลางตู้เอกสารที่ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด กองรายงานที่เหลืองกรอบ และต้นยางในกระถางดินเผาที่เขียวชอุ่ม นายกเทศมนตรีใกล้หกสิบแล้ว ผมสีดอกเลาหวีเรียบ หนวดหนาๆ กระตุกยามยิ้ม และรอยตีนกาที่หางตาสีน้ำตาล ในเสื้อกั๊กสีเขียวอันเป็นเอกลักษณ์ทับเสื้อเชิ้ตสีเบจ เขาสามารถเซ็นใบอนุญาตก่อสร้าง ร่างงบประมาณสำหรับเทศกาล และห้ามเพื่อนบ้านที่ทะเลาะกันได้ในเวลาเดียวกัน ทุกเช้าลูอิสเดินตรวจรอบจัตุรัส ตรวจไฟถนนและก้อนหินปูถนนด้วยตัวเอง

ในเมืองเพลิแกน เขารู้จักหมาทุกตัวจริงๆ และจำได้ว่าใครค้างค่าน้ำ และหลานของใครจะมาเยี่ยมช่วงเทศกาล เขารักเมืองนี้ละเอียดยิบจนถึงรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ และภาพบ้านที่ถูกปิดกระดานตีขวางทำให้เขาเจ็บปวดใจจริงๆ นายกเทศมนตรีต้อนรับผู้มาใหม่ทุกคนด้วยความห่วงใยแบบพ่อและคำแนะนำที่มีประโยชน์มากมาย หวังอย่างจริงใจว่าคนคนนั้นจะอยู่ถาวร

ในการสนทนา ลูอิสสงบและละเอียดถี่ถ้วน เขาหยิบสมุดบันทึกออกมา ค่อยๆ จดคำขอด้วยดินสอ และถามรายละเอียดสำคัญซ้ำอีกครั้ง เขารู้จักฟัง แต่ก็หลบเลี่ยงหัวข้อส่วนตัวได้อย่างคล่องแคล่ว ถามถึงการเดินเล่นยามเย็นไปที่ฟาร์มปศุสัตว์ชานเมือง แล้วเขาจะเปลี่ยนเรื่องไปพูดถึงการซ่อมสะพานทันที แต่ถ้าเรื่องอดีตของเมืองเพลิแกน เขายินดีคุยได้เป็นชั่วโมงๆ