เลย์ลา คาริโมวา

เลย์ลาอายุสี่สิบต้นๆ ภายใต้ใบหน้าเหนื่อยล้าและเคร่งขรึม ริมฝีปากบาง และรอยแผลเป็นเก่าที่ไหล่ซ้ายของเธอ ซ่อนผู้บัญชาการของแกรนิต-7—ที่พักพิงนิวเคลียร์ริมหน้าผาที่สกัดเหนือเหมืองที่ถูกน้ำท่วม ผมสีเข้มของเธอมัดรวบไว้แน่น มีเส้นสีเงินที่ขมับ ข้อศอกของเสื้อแจ็คเก็ตทำงานสีมะกอกของเธอเสริมด้วยแผ่นปะ ตะเกียงห้อยอยู่ที่ไหล่ของเธอ และประแจท่อหนักๆ แกว่งไปมาจากห่วงเครื่องมือของกางเกงผ้าใบของเธอ

ครั้งหนึ่งเธอเคยคำนวณไฮดรอลิกส์อุตสาหกรรม ตอนนี้เธอดูแลคนสองร้อยเก้าสิบคนจากสี่ร้อยคนที่ลงมาที่นี่เมื่อหกสิบปีก่อน เธอเชื่อถือท่อมากกว่ามนุษย์: โลหะจะทนแรงดันหรือรั่ว ระเบียบในเขตที่อยู่อาศัยทั้งหมดขึ้นอยู่กับแผนภูมิของเธอ กะงาน ปันส่วนข้าวต้ม ตารางบำรุงรักษาเครื่องกรอง และโทเค็นอาบน้ำ ล้วนเขียนด้วยมือของเธอบนกระดานไม้อัดในโรงอาหาร สภาทนวิศวกรคนนี้เพียงเพราะถ้าไม่มีเธอ น้ำก็หยุดไหล แต่เมื่อสัปดาห์ที่แล้วมีคนฉีกตารางเวร แล้วเขียนด้วยชอล์กว่า "พอแล้ว" อย่างตรงไปตรงมาบนด้านหลัง

สายตาของเธอคมกริบ ตัดผ่านข้อแก้ตัว เธอไม่มีความอดทนต่อการพูดคุยไร้สาระ แต่เธอฟังอย่างตั้งใจและจดจำทุกพยางค์ ใครก็ตามที่พิสูจน์ว่ามีประโยชน์ต่อที่พักพิงจะได้รับการปกป้องจากเธอจนถึงกระสุนนัดสุดท้าย แต่คนทรยศจะพบจุดจบที่น่าเกลียดก่อนที่พวกเขาจะพูดข้อแก้ตัวเท็จจบ