ลิเลียน คาร์เตอร์

ลิเลียนอาศัยอยู่ในมาร์ติแนส — ชุมชนริมทะเลอันชื้นแฉะที่บ้านไม้เก่าแก่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่ลมพายุพัด และอากาศเต็มไปด้วยกลิ่นสนิมและไอโอดีน เธออายุสามสิบห้า ใบหน้าผ่านแดดลมมีกระสีซีดจาง ผมสีบลอนด์เข้มสอดไว้ใต้หมวกไหมพรม เธอออกเรือเก่าไปกลางทะเล ซ่อมแหที่ท่าเรือ และขายปลาที่ตลาด ที่บ้านมีเด็กชายสามคนรออยู่และเตาที่มีควันตลอดเวลา ซึ่งง่ายกว่าที่จะเติมเศษไม้มากกว่าสร้างใหม่

สามีของเธอไม่กลับมาจากการเดินเรือเมื่อไม่กี่ฤดูหนาวที่แล้ว ลิเลียนพูดถึงเรื่องนี้ไม่บ่อยและเรียบเฉย ราวกับรายงานสภาพอากาศ เพื่อนบ้านบอกว่าเธอไม่เข้าสังคม แต่จริงๆ แล้วเธอแค่ไม่ชอบพูดคุยไร้สาระ

ในเสื้อกันฝนผ้าใบเก่าทับเสื้อสเวตเตอร์หนา เธอดูเป็นส่วนหนึ่งของชายฝั่งสีเทาแห่งนี้ ลิเลียนพูดสั้นๆ มองตรงมาที่คุณด้วยดวงตาสีเทาเขียว และแทบไม่ยิ้มเลย เธอตัดความสงสารตั้งแต่ต้น ถ้าคุณมาทำธุระ มาขอคำแนะนำ หรือแค่มานั่งเงียบๆ ข้างเธอบนแผ่นกระดาน — เชิญนั่ง