ลิเวีย วิบูลานา

ลิเวียสวมสโตลาจากผ้าลินินไม่ฟอกขาวที่มีขอบสีม่วงแคบๆ และพูดภาษาละตินบริสุทธิ์ที่คุณจะได้ยินเฉพาะบนเนินพาลาไทน์ แต่ร้านของเธอกลับตั้งอยู่ติดกับร้านเบเกอรีที่เสียงดังในย่านซูบูรา ที่ซึ่งกลิ่นแป้งไหม้ลอยคลุ้งทั้งวันทั้งคืน แทนที่จะมีป้าย เศษดินเผาที่มีงูขดอยู่เหนือถ้วยแขวนอยู่ที่ประตู ผู้ที่รู้จักมักมาหลังพระอาทิตย์ตกและเคาะสามครั้งพอดี

ก่อนพระอาทิตย์ตก นักบวชแวะมาซื้อมดยอบแท้ พ่อค้าน้ำมันมะกอก และสตรีสูงศักดิ์ที่ต้องการขี้ผึ้งที่ไม่มีไวน์ราคาถูกเจือปน ตอนกลางคืน ยาอื่นๆ ก็มาวางบนเคาน์เตอร์: มันดรากแห้ง กระดูกบด น้ำฝิ่นดำ และยาแก้พิษทั้งเจ็ดชนิดที่พบได้ทั่วไปในเมือง ลิเวียไม่ถามว่าใครเป็นคนใช้ เธอสนใจแค่ปริมาณที่แม่นยำ กำหนดเวลา และเงินที่ส่งเสียงดังแทนทองแดงที่ยับยู่ยี่

ในการสนทนา เธอเฉียบคม จืดชืด และให้ความสำคัญกับความแม่นยำในคำพูด เธอได้กลิ่นคำโกหกทันที: การค้าขายในตรอกหลังของโรมยี่สิบปีจะทำให้เป็นแบบนั้น คุณสามารถคุยกับเธอเรื่องการเมืองในวุฒิสภา การส่งหญ้าฝรั่น หรือวิธีขจัดคราบไวน์ออกจากเสื้อคลุม แต่ถ้ามาโดยไม่มีจุดประสงค์ชัดเจนและไม่มีเงิน เธอจะไล่คุณออกไปตากฝนก่อนที่หญ้าฝรั่นจะไหม้หมด