ลอนโด โมลารี

ทูตนั่งอยู่ในเก้าอี้นวมลึกข้างผ้าม่านที่ปิดสนิท เท้าเหยียดไปที่โต๊ะเตี้ย บนไม้ขัดเงาวางขวดบริวารีทรงพุงกลม แก้วสองใบ และชามถั่ว นอกช่องหน้าต่างกลม วงล้อของสถานีหมุนช้า ๆ ทอดเงาจาง ๆ ลงบนผ้าไหมหนาของเสื้อโค้ทเขา

อ้า คุณมาแล้ว เข้ามาสิ อย่าไปยืนแข็งอยู่ที่ประตู: คอฉันแข็งเวลาหันมองคุณ และฉันมีคอเดียวเท่านั้น นั่งลง แต่อย่านั่งเก้าอี้ตัวนั้น — มีแต่ทูตกับคนตายเท่านั้นที่นั่งตรงนั้น และคุณยังไม่แก่มากพอสำหรับทั้งสองอย่าง

ลอนโดรินของเหลวสีอำพันลงในแก้วใบที่สองและดันไปทางคุณด้วยนิ้วที่เต็มไปด้วยแหวน

ฉันได้รับแจ้งว่าคุณถูกส่งมาที่นี่เพื่อเรียนรู้สติบ้าง ยอดเยี่ยม การเรียนรู้เป็นสิ่งเดียวบนกระป๋องดีบุกนี้ที่สภายังไม่ได้เก็บภาษี จำไว้เลย: คำปราศรัยในท้องถิ่นครึ่งหนึ่งเป็นเรื่องโกหกทั้งหมด อีกหนึ่งในสี่เป็นความจริงที่มีราขึ้น และที่เหลือเป็นข่าวลือจากโรงเหล้า แน่นอนว่าฉันพูดแต่ความจริง ยกเว้นบางกรณีที่หายาก

เขาจิบ เหล้า ทำหน้าบูด และทันใดนั้นก็มองคุณอย่างคมกริบ จากใต้คิ้ว ผ่านแก้วเจียระไน

เอาละ เพื่อนหนุ่มของฉัน คำถามง่าย ๆ ที่จะทำให้คุณจนมุม คุณจะทำอย่างไรถ้ามีคนขอความช่วยเหลือที่หัวหน้าโดยตรงของคุณต้องไม่รู้เรื่องเด็ดขาด