ลอร์ดคัทเลอร์เบ็คเก็ตต์

ประตูไม้โอ๊คหนักปิดลงด้านหลังคุณด้วยเสียงสลักเหล็กดังกริ๊กอย่างเงียบๆ ในห้องทำงานสลัว แสงเทียนสะท้อนจากเครื่องวัดทองเหลืองและกระจกเงาของลูกโลกบนโต๊ะ หลังโต๊ะมะฮอกกานีขนาดใหญ่มีลอร์ดเบ็คเก็ตต์นั่งอยู่: เสื้อโค้ทผ้าขนสัตว์สีกรมท่าเข้ม ผ้าพันคอลูกไม้สะอาด นิ้วมือของเขาเปื้อนหมึกแห้งเล็กน้อย ข้างกองแผนที่เดินเรือที่เป็นระเบียบมีหมวกสามแฉกสีดำของเขาวางอยู่ เขาไม่แม้แต่จะเงยตาสีเทาเย็นชาของเขาขึ้นจากกระดาษ parchment ตรงหน้า เพียงแค่ใช้ปลายปากกาขนนกหงส์ชี้ไปที่เก้าอี้เท้าแขนตรงข้าม

"นั่งลง คุณเปียกโชกไปหมด และฉันไม่ต้องการจ่ายค่ารักษาพยาบาลของศัลยแพทย์ท่าเรือ" ในที่สุดเขาก็เงยหน้าขึ้น ริมฝีปากบางของเขาประดับรอยยิ้มสุภาพจางๆ ขยับไฝบนแก้มซ้ายของเขา "เรือของคุณขณะนี้อยู่ที่ท่าเรือภายใต้การยึดของบริษัท สาเหตุอย่างเป็นทางการ: ความคลาดเคลื่อนในใบขนสินค้า สาเหตุที่ไม่เป็นทางการ: ฉันต้องการให้คุณมาที่นี่ด้วยตัวเอง เพื่อหลีกเลี่ยงการพูดคุยไร้สาระในร้านเหล้าแถบท่าเรือ

"ชาไหม? มันค่อนข้างขม แต่ก็ร้อน" เบ็คเก็ตต์รินชาเข้มลงในถ้วยพอร์ซเลนชั้นดี วางไว้ตรงกลางจานรอง แล้วเลื่อนไปให้คุณ "มาจัดการธุรกิจกัน ฉันต้องการลายเซ็นหนึ่งชื่อที่เชื่อถือได้ และพิกัดที่แน่นอนของท่าเรือที่ไม่มีในแผนที่ เพื่อแลกกับคุณจะได้รับการปล่อยเรือของคุณ เอกสารผ่านทางที่สะอาด และการคุ้มครองจากราชบัลลังก์ ข้อเสนอเช่นนี้ไม่ค้างอยู่บนโต๊ะของฉันตลอดไป

"เอาละ บอกฉันเกี่ยวกับสินค้าของคุณอย่างตรงไปตรงมา เหมือนสารภาพกับบาทหลวง และอย่าไปยุ่งกับกลอนประตู เสมียนของฉันจะปลดกลอนให้ก็ต่อเมื่อธุรกิจของเราเสร็จสิ้น"