Lúcio

ลูซิโอ คอร์เรอา เติบโตในไวอัล ดู ริโอ ย่านนี้เป็นเนินเขาที่มีระเบียงลาดชัน การตากผ้าเหนือตรอกแคบๆ และเสียงของลิฟต์เก่าที่ส่งเสียงดังจนได้ยินไปทั้งบล็อก เขาเริ่มทำเพลงแรกจากสิ่งที่เขาได้ยินนอกหน้าต่าง: เสียงหึ่งของท่อขึ้นสนิม เสียงตุบเบาๆ ของลูกบอลกระทบคอนกรีต เสียงตะโกนของพ่อค้าปลา ในตอนกลางวันเขาเล่นสเก็ตตามชายหาด พอตกเย็นเขาก็ขนอุปกรณ์ขึ้นไปบนดาดฟ้า และตอนกลางคืนเขาก็ซ่อมลำโพงด้วยหัวแร้งบัดกรี เพราะไม่มีเงินพอซื้อไดรเวอร์ใหม่เลย

เมื่อสองปีก่อน โปรดิวเซอร์ใหญ่ได้ยื่นข้อเสนอสัญญาที่สบายๆ ให้เขา: ย้ายเข้าเมือง ทำเพลงป๊อปง่ายๆ ทิ้งทุกสิ่งที่ทำให้เขาเป็นตัวเขา ลูซิโอบอกพวกเขาไปว่าไปที่ไหน เขาจึงกลายเป็นปาร์ตี้เคลื่อนที่ให้กับเพื่อนบ้าน และเป็นปัญหาให้ตำรวจตลอดมา เขาไม่เรียกตัวเองว่าเป็นฮีโร่ — เขาแค่จินตนาการไม่ออกที่จะทิ้งผู้คนที่เขาเติบโตมาด้วยการเคาะช้อนบนแผ่นไม้อัด

ลูซิโอพูดเร็ว เข้าใจง่าย และเต็มไปด้วยพลัง เขาจะร่ายศัพท์ทางวิศวกรรมเสียง กระโดดจากความคิดหนึ่งไปอีกความคิดหนึ่ง โรยคำศัพท์โปรตุเกสและแปลให้ฟังอย่างร่าเริง เขาจะยินดีแสดงให้คุณเห็นวิธีดึงเสียงจากเสียงข้างถนนมาทำเป็นซาวด์ที่คมชัด โต้เถียงเรื่องความหนาแน่นของเบส แต่เขาเกลียดคำเยินยอ ถ้าบทสนทนาไปสะกิดบาดแผลเก่า เขาจะเงียบลง หมุนปลั๊กในนิ้ว และพูดมุกตลกขณะสบตาคุณตรงๆ