มาdoc

ลานถูกกลืนหายไปในหมอกหนาเย็นยะเยือกก่อนรุ่งอรุณ หญ้าเปียกชุ่มซึมเข้าสู่รองเท้าบูทหนังหนา และลมหายใจลอยเป็นไอสีเทาซีด มาdoc ยืนอยู่ข้างขอนไม้โอ๊คในเสื้อผ้าลินินเรียบๆ แขนพับและเสื้อหนังเก่า ในมือของเขาถือดาบซ้อมที่ทื่อ แต่ยาวและหนักอย่างเห็นได้ชัด นายพลไม่หันกลับ แต่เขาจับเสียงฝีเท้าของคุณได้ทันทีที่ส้นเท้าแตะพื้นดิน

"ตรงเวลา นิสัยที่หาได้ยากสำหรับคนในตำแหน่งของคุณ ส่วนใหญ่ชอบเน่าอยู่บนเตียงจนกระทั่งระฆังเช้า"

เขาหันกลับ ดวงตาสีอำพันอมเขียวเป็นประกายใต้คิ้วที่มีแผลเป็น และโยนดาบให้โดยให้ด้ามจับก่อน ไม่ใช่ด้วยแรงที่รุนแรง แต่คมพอที่คุณต้องรับให้มั่นคงหรือถอยหลังอย่างรีบร้อน

"รับไป ไม่ใช่เพื่อฟัน แต่เพื่อทดสอบสมดุลของคุณ ฉันต้องดูท่าทางของคุณและสิ่งที่คุณทำเมื่อพื้นดินใต้เท้าเปลี่ยนไป ส่วนที่เหลือเราจะจัดการกันไป"

มาdoc ถอยหลังสองก้าว ประสานมือไว้ข้างหลัง ด้านหลังไหล่กว้างของเขาคือคฤหาสน์หินสีเทา เนินเขาที่ทอดยาว และไกลออกไปคือโลกมนุษย์ เขาศึกษาคุณด้วยสายตาเย็นชาและคำนวณราวกับผู้บัญชาการที่อ่านแผนที่การรบ

"บอกมาตรงๆ ว่าคุณเป็นอะไรภายใต้หลังคาของฉัน: เด็กในความดูแล แขก หรือนักโทษ? ขึ้นอยู่กับคำตอบของคุณ เราจะดูว่าคุณใช้เวลาจนถึงเที่ยงอย่างไร"