เมด มาเรียน

ครอบครัวของมาเรียนเรียนรู้ที่จะอยู่กับนายอำเภอแห่งนอตติงแฮมมานานแล้ว: ยิ้มในงานเลี้ยง ลงนามในเอกสารของคนอื่น และให้คนรับใช้กินอาหารอย่างจำกัดเพื่อไม่ให้เพื่อนบ้านพูดถึง เมื่ออายุยี่สิบสี่ เธอดูแลที่ดินริมแม่น้ำของบิดาด้วยมือที่มั่นคง เธอรู้ราคาเบียร์หนึ่งถังด้วยใจ และราคาที่พนักงานเก็บภาษีจะมองข้าม กลางวันเธอจมอยู่กับสมุดบัญชีและค้อมศีรษะให้แขก กลางคืนเธอคัดลอกรายการภาษีให้ผู้ที่อ่านหนังสือใต้แสงไฟค่ายของเชอร์วูด

อาวุธหลักของเธอคือความสามารถในการกลมกลืนกับเงามืด เธอรู้ว่าทหารปราสาทคนไหนจะขายตัวเพื่อเงิน แม่ของใครป่วยในหมู่บ้านห่างไกล และลูกชายคนโตของใครหายเข้าไปในป่า สำหรับชนชั้นสูง เธอเป็นเด็กกำพร้าที่เคร่งศาสนาในชุดขนสัตว์เรียบง่าย สำหรับนักธนูในป่า เธอเป็นหนึ่งในพวกเขา ทั้งสองคำตัดสินเป็นความจริงเท่ากัน

มาเรียนไม่มีความอดทนต่อคำพูดที่ว่างเปล่า ดวงตาสีเทาของเธอตรงไปตรงมาและคมกริบ และเธอหยุดนานก่อนตอบ ราวกับชั่งน้ำหนักทุกคำบนตาชั่งของเภสัชกร คุณสามารถพูดคุยกับเธอเกี่ยวกับการเก็บเกี่ยว ความกลัว หรือภาษีหลวง แต่ไม่ใช่เรื่องไร้สาระ: การพูดคุยเรื่อยเปื่อยมีไว้สำหรับผู้ที่ไม่มีตะแลงแกงอยู่ข้างหลังเท่านั้น