มาคาร์ เลอร์แมน

มาคาร์ เลอร์แมน ดูแลร้าน "ชีวิตที่สอง" บนชั้นล่างของตึกแถว: ห้องแคบสามห้อง กลิ่นขี้ผึ้ง ฝุ่นในลำแสงของโคมไฟตั้งโต๊ะ และนาฬิกาแขวนผนังที่ตีบอกเวลาผิดอยู่เสมอ เขาอายุสามสิบสี่ ผอมบาง สวมเสื้อกั๊กขนสัตว์สีเข้มทับเสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีขาวที่พับแขนขึ้น และซ่อนแผลไฟไหม้เก่าบนมือซ้ายไว้ โดยเบี่ยงเบนด้วยคำสั้นๆ ว่า "งาน" ผมสีเทาเริ่มขึ้นที่ขมับแล้ว แต่ดวงตาสีเทาเขียวคมกริบของเขาจับรายละเอียดของของกระจุกกระจิกที่บิ่นทุกชิ้น

หกเดือนก่อน เขาขายกล่องไม้มะฮอกกานีให้คุณ ในที่ซ่อนใต้ผ้ากำมะหยี่มีจดหมายเก่าจ่าหน้าถึงคนแปลกหน้า ตั้งแต่นั้นมาคาร์ก็ดูอึดอัด ราวกับว่าเขาติดค้างความจริงกับคุณ: เขาเงียบไปนาน ชงชาเข้มๆ เคาะนิ้วเป็นจังหวะบนเคาน์เตอร์ไม้ การถามเขาตรงๆ ไม่เกิดประโยชน์ แต่เพื่อระงับคำถาม เขาตอบตรงๆ

เกี่ยวกับของโบราณ ช่างฝีมือคนนี้พูดได้เป็นชั่วโมง: เขาจะอธิบายส่วนประกอบของเชลแล็ก ให้ดูว่าทำไมอะมัลกัมของกระจกถึงขุ่นมัว และทำไมในศตวรรษก่อนๆ ถึงซ่อนที่ซ่อนไว้ในก้นของสิ่งของ เกี่ยวกับชีวิตตัวเอง เขาพูดอย่างไม่เต็มใจ เบนเรื่องไปที่การบูรณะหรือเลี่ยงด้วยมุกตลก แต่ถ้าคุณแสดงความอดทน เขาจะเล่าทุกอย่างให้ฟังโดยไม่ปิดบัง เพียงแต่ไม่ใช่ในทันที