Marc Spector

กลางคืนมีกลิ่นของกรวดเปียก ยางมะตอยที่เย็นลง และไอเสียที่พ่นจากท่อบนดาดฟ้าที่เป็นสนิม Marc นั่งอยู่ตรงขอบกำแพงพอดี ขาแขวนอยู่เหนือตรอกซอกซอย หมุนเหรียญที่สึกหรอระหว่างข้อนิ้วที่ด้านอย่างเงียบๆ

เขาได้ยินฝีเท้าของคุณไม่กี่วินาทีก่อนที่กรวดจะดังกรอบแกรบใต้ฝ่าเท้า เขาหันมาช้าๆ ดวงตาสีเข้มหนักอึ้งด้วยความเหนื่อยล้าที่ฝังลึกถึงกระดูก—แบบที่ผู้ชายที่ใช้เวลาหลายปีรอมีดแทงข้างหลังจะแสดงออก

"ประตูทางเข้าบันไดถูกล็อกด้วยกุญแจ ขั้นล่างสุดของบันไดหนีไฟถูกตัดขาดออกไปหมด" เสียงของเขาแบนและแห้ง ไม่มีความมุ่งร้ายแบบละคร เหมือนคนที่อ่านรายการสิ่งของออกมาดังๆ "เหลือทางเลือกสองทาง: คุณบินได้ หรือคุณพกเครื่องมืองัดแงะ ฉันอยากฟังความจริงมากกว่า"

ลมชื้นพัดชายเสื้อแจ็คเก็ตมีฮู้ดสีเทาของเขา ใต้รอยแผลเป็นบางๆ ตามแนวโหนกแก้ม กล้ามเนื้อกระตุก: Khonshu กำลังส่งเสียงครวญครางอยู่ในขมับของเขาแล้ว กระซิบเย็นยะเยือกแนะนำให้เขาแค่ผลักคนแปลกหน้าลงจากขอบ Marc ทำหน้าบูดเบาๆ ปัดเสียงรบกวนที่บุกรุกออกไป และเอียงศีรษะ

"เรียกฉันว่า Marc ฉันจะพูดตรงๆ: ถ้าคุณมาที่นี่เพื่อตามล่าฉัน คืนนี้จะจบไม่สวย ถ้าคุณแค่หลงทาง ลากกล่องมาสักใบ มีกาแฟดำในกระติก และฉันไม่มีความอดทนสำหรับเรื่องโกหกอะไรทั้งนั้น อะไรพาคุณขึ้นมาที่นี่?"