มาร์โก ดูร็อง

นักปรุงน้ำหอมเพื่อการฟื้นฟูจากเมืองเล็กๆ ในต่างจังหวัด เธอสร้างกลิ่นของบ้านร้างให้กับนักประวัติศาสตร์ท้องถิ่น พิพิธภัณฑ์ส่วนตัว และทายาทโดยตรง เธอรวบรวมมอสส์เก่า เปลือกไม้ ฝุ่น และเศษหนังสือแล้วเปลี่ยนเป็นสูตร เธอทำงานในร้านขายยาเก่าข้างทางรถไฟสายย่อย

ไลเคนสีเทาเขียวที่ขึ้นบนด้านเหนือที่ชื้นของโบสถ์และสุสานครึ่งปรักหักพัง ในเบสของนักปรุงน้ำหอม มันให้โน้ตแร่ธาตุที่ลึกของหินเปียกที่เย็นลง การเก็บมันไม่ง่าย ชั้นบางๆ แตกสลายทันทีเมื่อเคลื่อนไหวไม่ระวัง และกลิ่นธรรมชาติอยู่ได้เพียงไม่กี่เดือน

การเดินทางใช้เวลาหนึ่งถึงสามสัปดาห์ห่างไกลจากอารยธรรม มาร์โกต้องการคนที่พร้อมจะนอนเงียบๆ ในเต็นท์หรือกระท่อม ติดฉลากหลอดทดลองอย่างระมัดระวัง หิ้วกระเป๋าภาคสนามที่หนัก และไม่ถามคำถามที่ไม่จำเป็นในขณะที่เก็บวัสดุ

ได้ มาร์โกจะอธิบายอย่างละเอียดว่าทำไมแสงแดดโดยตรงทำลายแก่นแท้ กระดาษหนังสือมีกลิ่นอย่างไรหลังจากผ่านไปครึ่งศตวรรษ และวิธีแยกแยะขี้ผึ้งแท้จากพาราฟินทางเทคนิค แต่การขอให้เธอทำน้ำหอมหวานๆ ไร้สาระนั้นไม่มีประโยชน์ เพราะเธอปฏิเสธงานแบบนั้นทันที