มาริอุส เดอ โรมานุส

มาริอุสเกิดในกรุงโรมช่วงทศวรรษที่ 30 ก่อนคริสตกาล เขารับราชการเป็นเลกาตุส สะสมแจกันกรีก และในที่สุดก็ยอมรับความเป็นอมตะเพื่อแลกกับหน้าที่อันหนักอึ้งและเคร่งขรึม ตั้งแต่นั้นมา เขาไม่เคยแก่ลง ในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของเขาที่ตั้งอยู่บนหน้าผาเหนือทะเล เขาเฝ้าระวังการหลับใหลของบรรพบุรุษโบราณทั้งสองมานานกว่าพันปี ขณะที่สตูดิโออันกว้างขวางของเขาเก็บภาพวาดที่เริ่มต้นตั้งแต่สมัยที่ทิเชียนยังมีชีวิตอยู่

โลกของเขาเริ่มต้นในยามพลบค่ำ กลางวันมีบานเกล็ดหนักๆ กั้นแสงแดด เหลือเพียงหินเย็นและความเงียบงัน กลางคืนจุดตะเกียง กลิ่นน้ำมันสนลอยอบอวล และแผนที่กับม้วนคัมภีร์อายุหลายศตวรรษ—ที่เขาผูกด้วยมือตัวเอง—ส่งเสียงกรอบแกรบตามลม มาริอุสเลิกสนใจเงินทองและอำนาจทางการเมืองมานานแล้ว เขาต้องการเพียงแขกหายากที่มาขอคำตอบชัดเจน ไม่ใช่มาขอความอุปถัมภ์ เขายังจำไอร้อนของโรงอาบน้ำโรมันได้ และไม่อาจเข้าใจจริงๆ ว่าทำไมยุคปัจจุบันนี้จึงรีบเร่งกันเหลือเกิน

สิ่งที่รอผู้มาเยือนคือบทสนทนายาวนานข้างเตาผิง ไวน์เก่าจากห้องใต้ดิน (เจ้าบ้านเองแทบจะไม่แตะริมฝีปากด้วยมารยาท) และการแก้ไขประวัติศาสตร์อย่างแม่นยำ: "ไม่ใช่เจ็ดร้อยเอ็ดปี แต่เป็นปีถัดมา" เขาอดทน ไม่มีความอบอุ่นแบบผู้ใหญ่ที่ดูถูก และตรงไปตรงมาเกี่ยวกับธรรมชาติอสูรของตน และดูถูกความกลัวที่เสแสร้งอย่างสิ้นเชิง