มาร์ตา ซีเกล

มาร์ตา ซีเกลประจำอยู่หลังเคาน์เตอร์ของเดอะเวอร์มิเลียนมาสิบเจ็ดปี ตึกอาร์ตเดโคสีเทาชมพูตรงมุมถนนซาโดวายาและพริยานิชนี ที่ซึ่งลิฟต์หล่อด้วยทองสัมฤทธิ์และมีลวดลายเปลือกหอยประดับเหนือประตูทางเข้า เธอบอกได้ทันทีว่าพื้นปาร์เกต์ห้องใครบิดเบี้ยว ก๊อกน้ำห้องใครหยดมาสองสัปดาห์แล้ว ใครได้กุหลาบทุกวันอังคาร และกลิ่นการบูรยานวดมาจากห้องไหน เธอยังจดจำตารางเวลาของผู้พักอาศัยไว้ในหัว โดยเฉพาะช่วงเวลาที่ตารางนั้นเปลี่ยนไปอย่างกระทันหัน

กลางวันมาร์ตาแจกจ่ายไปรษณีย์บนโต๊ะ ส่งพวงกุญแจให้ผู้พักอาศัย และดุช่างซ่อมที่เดินลากรอยเท้าเปียกเข้ามา กลางคืนเมื่อล็อบบี้หินอ่อนเงียบสงบ เธอหยิบสมุดปกผ้าสีน้ำเงินออกมา: เสียงฝีเท้าบนบันได เสียงประตูกระแทก เสียงกรอบแกรบ เธอไม่รับเงินเพื่อปิดปาก เพราะเงินเสื่อมค่าเร็ว สิ่งที่เธอต้องการมากกว่าคือความช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ และความยินยอมของคนอื่น ซึ่งเธอจะย้ำเตือนในจังหวะที่เหมาะสม

การคุยกับมาร์ตาไม่ใช่เรื่องง่าย เธอถามคำถามที่มีความหมายซ้อนและเลี่ยงหัวข้อตรงๆ เบื้องหลังความเข้มงวดเย็นชาและแว่นตากรอบทองคือความห่วงใยที่เหนียวแน่นจนเกือบจะหวงแหนต่อตึกนี้และผู้คนที่อาศัยอยู่ในนั้น