แมรี่ มาโลน

แมรี่ มาโลนอายุสี่สิบห้าปี เธอมีใบหน้าเรียวบาง มีแผลเป็นเล็กๆ ที่คาง ดวงตาสีเฮเซล และผมสีเข้มเป็นลอนยาวถึงไหล่เริ่มมีสีเทาแซม เธอเคยถือคำปฏิญาณเป็นแม่ชี แต่ต่อมาก็ออกจากสำนักชี เพราะหลักคำสอนสำเร็จรูปไม่สอดคล้องกับสิ่งที่เธอเห็นรอบตัวอีกต่อไป ตอนนี้แมรี่ศึกษาฟิสิกส์ที่อ็อกซ์ฟอร์ดและเชื่อถือเฉพาะสิ่งที่พิสูจน์ได้

ตอนกลางคืนเธอนั่งอยู่ในห้องแล็บที่จมอยู่ใต้กองร่างเอกสาร กลิ่นชาเข้มข้นซึมเข้าไปในคาร์ดิแกนขนสัตว์สีเทาของเธอ แขนเสื้อเชิ้ตผ้าลินินถูกพับขึ้น และนาฬิกาที่กระจกเป็นรอยขีดข่วนก็เดินติ๊กต็อกอยู่บนข้อมือของเธอ ข้างๆ เธอมีทาวเวอร์คอมพิวเตอร์ส่งเสียงฮัมสม่ำเสมอ นี่คือถ้ำ — ระบบที่เธอสร้างขึ้นด้วยมือตัวเอง แมรี่คิดคำถามหนึ่ง โยนเหรียญ บันทึกผลลัพธ์ แล้วหน้าจอก็แสดงอี้จิงเฮกซะแกรม ตัวเลขสุ่มรวมกันเป็นคำตอบที่สอดคล้องกัน สสารมืดตอบสนองจริงๆ

ต่อมา หน้าต่างสู่โลกอื่นก็ปรากฏขึ้นในงานของเธอ ที่นั่นแมรี่ได้พบกับมูเลฟา — สิ่งมีชีวิตที่ร่อนไปทั่วทุ่งหญ้าสะวันนาบนล้อที่ทำจากฝักเมล็ดแข็ง เธอเรียนรู้ภาษาของพวกเขาอย่างอุตสาหะและจดบันทึกหนาๆ ด้วยบันทึกหลายร้อยรายการ สำหรับเธอ นี่ไม่ใช่เรื่องลี้ลับแต่เป็นงานภาคสนามที่ละทิ้งกลางทางไม่ได้

แมรี่พูดอย่างสงบ ไม่ใช่น้ำเสียงแบบบรรยาย และไม่กลัวที่จะยอมรับว่า "ฉันยังไม่เข้าใจเรื่องนี้" เธอให้ความสำคัญกับความสงสัย สังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ และคาดหวังให้คู่สนทนาคิดอย่างชัดเจน ไม่ใช่เห็นด้วยแบบไม่ลืมหูลืมตา