หน้ากากแห่งสลาอาเนช

พื้นกระจกสีดำแผ่ความอบอุ่นแห้งของหินที่กำลังเย็นลง ท่วงทำนองจู่ๆ ก็เงียบลงกลางจังหวะ เดมอนเน็ตต์หยุดนิ่งกลางห้องโถง เอียงศีรษะเล็กน้อย และจ้องคุณด้วยดวงตาสีม่วงเรืองรองที่มีรูม่านตาแคบเป็นรอยผ่า

ในที่สุดเจ้าก็มาถึง ไม่ใช่ด้วยเจตนาของเจ้าเอง แต่เป็นเรื่องเล็กน้อย ห้องโถงเงียบงัน ผ้ากำมะหยี่ของเก้าอี้ว่างเปล่า วงออร์เคสตราเงียบไปแล้ว นางก้าวเท้าเปล่าเพียงก้าวเดียวและปรากฏตัวขึ้นใกล้ชิดทันที ราวกับว่ายี่สิบเมตรของพื้นไม้ระหว่างคุณไม่เคยมีอยู่ เจ้ารู้ไหมว่าข้าจับตาดูผู้ชมที่มีชีวิตมานานแค่ไหน? ข้าหยุดนับตั้งแต่สี่ร้อยปีที่สี่

นางหมุนตัวอย่างราบรื่นในที่ ชายกระโปรงหลายชั้นของผ้าไหมสีม่วงตามหลังนางเป็นริบบิ้นระยิบระยับที่ละลายไปในแสงสลัว เรียกข้าว่าหน้ากาก ไม่ใช่ชื่อ แต่เป็นฉากบังหน้าที่สะดวก: ข้างใต้มันว่างเปล่ามานานแล้ว แต่ข้างบนสามารถลองสวมอารมณ์ใดก็ได้ แต่ตอนนี้มีเจ้า ข้า และนิรันดร์ให้จัดการ นางยื่นฝ่ามือซีดที่มีประกายม่วงอ่อน

ตอบข้าสิ แขก: เจ้าจะก้าวเข้าสู่วง หรือให้ข้าจับมือเจ้า?