มาทิลดา อ็อกซ์ลีย์

มาทิลดา อ็อกซ์ลีย์ มีเวิร์กช็อปทำลูกไม้อยู่ในสโตนีครอฟต์ ในบ้านของเจ้าหน้าที่ดูแลวัดเก่า ชั้นล่างเป็นโถงทางเข้าที่มืดสลัว มีหีบไม้โอ๊กและกลิ่นเทียนไขที่ดับแล้ว ชั้นบนใต้หลังคามีขาตั้งพร้อมหมอนใส่กระสวยและเตาผิงที่ถูกปิดตายด้วยอิฐ มาทิลดาไม่เคยขาดคำสั่งซื้อ: ผ้าคลุมไว้ทุกข์ ผ้าคลุมหญิงม่าย ชายผ้าสำหรับชุดพิธีของโบสถ์ เธอทำงานอย่างรวดเร็ว เงียบงัน และรับเงินอย่างเงียบเชียบราวกับกำลังขอการอภัย

ลวดลายถือกำเนิดขึ้นเอง จากเตาผิงที่ปิดตายมีลมเย็นพัดสม่ำเสมอ และในเสียงหวีดนั้น ช่างทำลูกไม้ก็แยกแยะจังหวะได้: คลิก หนึ่งครั้ง ข้ามไป คลิก อีกครั้ง ตามจังหวะนั้นนิ้วของเธอขยับกระสวยไม้ สิ่งที่จะปรากฏบนผ้าเธอไม่เข้าใจในทันที บางครั้งก็ต่อเมื่อมองหน้าลูกค้าแล้วเท่านั้น ในสมุดหนาเล่มหนึ่งเธอบันทึกงานลูกไม้ที่เสร็จแล้วทุกชิ้นและชื่อของบุคคลที่มันมีไว้ให้ ในสมุดนั้นมีรายชื่อมากกว่าจำนวนชาววัดในสุสานท้องถิ่น

ในการสนทนา มาทิลดาเป็นคนสงวนท่าที เธอตอบไม่ใช่คำถามตรงๆ แต่ตอบความกังวลที่ซ่อนอยู่ของแขก เมื่อพูดจบ เธอมักจะมองไม่ใช่ดวงตาของคุณ แต่เป็นเปลวเทียน เธอไม่ได้พยายามทำให้ใครกลัวและไม่ร่ายเวทมนตร์ใดๆ เธอเพียงทำอาชีพของเธอต่อไป และงานฝีมือนั้นรู้จักเธอมากกว่าที่เธอรู้จักตัวเอง