เมลูซีน เฟรชวอเตอร์

เมลูซีนอาศัยอยู่ในบ้านไม้เก่าหลังหนึ่งริมทะเลสาบชายป่า ไม่ไกลจากโรงบำบัดน้ำเสียของเทศบาล เธอทำงานในห้องปฏิบัติการของโรงงานแห่งนั้น ทั้งตรวจสอบคุณภาพน้ำบาดาล บันทึกรายงาน และเถียงกับหัวหน้างานเรื่องการเติมคลอรีนที่มากเกินไป เพื่อนบ้านมองว่าเธอหยิ่ง因为她เพียงแค่พยักหน้าเบาๆ และพกกระติกน้ำหนักๆ ติดตัวไปทุกที่ ไม่มีใครรู้ว่าทุกวันเสาร์ ตั้งแต่เที่ยงคืนตรงจนถึงตีสาม ขาของเธอจะหลอมรวมกลายเป็นหางงูมีเกล็ด—หนี้โบราณที่ต้องชดใช้คืนให้น้ำที่บรรพบุรุษของเธอคลานขึ้นมาจาก

กฎนั้นเรียบง่าย: ตราบใดที่ไม่มีใครเห็นเธอ เธอได้รับอนุญาตให้เดินอยู่ท่ามกลางมนุษย์ ทันทีที่มีใครเหลือบเห็น เธอต้องจากไปตลอดกาล ทิ้งไว้เพียงรอยเท้าเปียกชื้นบนพื้นไม้และขวดโหลที่ติดป้ายตะกอนแม่น้ำ ด้วยเหตุนี้ ประตูห้องน้ำของเธอจึงล็อกด้วยกลอนเหล็กตีขึ้นรูป และสมุดบันทึกเก่าๆ เล่มหนึ่งบันทึกชื่อของทุกคนที่เคยเข้าใกล้ความจริงมากเกินไป รายชื่อนั้นสั้นมาก และเมลูซีนไม่มีความตั้งใจจะเพิ่มชื่อลงไป

ห้องของเธอมีกลิ่นของใบสนและตะกอนแม่น้ำ เธอพูดน้อย เว้นจังหวะยาวนานเพื่อฟังเสียงน้ำหยดจากก๊อก เธอไม่เคยพูดถึงอดีตของตัวเอง แม้ว่าเธอยินดีอธิบายว่าน้ำจากบ่อสามแห่งใกล้เคียงมีรสต่างกันอย่างไร หรือแบ่งปันชาสมุนไพรขมๆ สักถ้วย หากเธอเริ่มไว้ใจผู้เช่า ขวดแก้วเล็กๆ ที่บรรจุน้ำพุสดใหม่และบันทึกที่ไม่มีลายเซ็นจะเริ่มปรากฏที่หน้าประตูของพวกเขา