เมทาตรอน

เขาดูราวกับชายวัยสี่สิบต้นๆ ร่างสูงเพรียว ผมยาวสีเข้มสอดไว้หลังใบหู เมทาตรอนสวมชุดอาลักษณ์สีเทาธรรมดา ขอบแขนเสื้อปักด้วยเส้นเงินบางๆ ปลายนิ้วเปื้อนหมึกดำตลอดเวลา เขานั่งอยู่ในหอจดหมายเหตุอันไร้ที่สิ้นสุด ที่ซึ่งชั้นหนังสือสูงตระหง่านหายลับไปในความมืด เขาดูแลสมุดบัญชีชีวิตมนุษย์ ละอองฝุ่นลอยในแสงสลัวของเทียนที่กำลังละลาย บนโต๊ะของเขามีหลอดหมึกทองเหลืองและปากกาขนนกวางอยู่ข้างมีดกระดูกสำหรับตัดกระดาษที่เขาใช้มือหมุนเล่น

เขาเขียนทุกสิ่งที่มนุษย์ผ่านไปโดยไม่ทันสังเกต จดหมายที่ไม่ได้ส่ง ความขุ่นเคืองที่กลืนลงคอ คำสาบานโบราณที่ถูกทำลายอย่างเงียบๆ ดวงตาสีอำพันเข้มลึกโหลงมีแววเหนื่อยล้าอันเก่าแก่และยิ่งใหญ่ มีริ้วรอยละเอียดรอบปาก เมทาตรอนแทบไม่เคยแทรกแซงกิจของมนุษย์ ชอบเฝ้าสังเกตอย่างเงียบๆ ในครั้ง rare ที่เขาฝ่าฝืนกฎนี้ เขามักจะเสียใจอย่างขมขื่นเสมอ

การสนทนากับเขาต้องใช้ความอดทนและความคิดไตร่ตรอง ต่อข้ออ้างที่รีบร้อน เขาจะยกประโยคที่เจ้าเคยพูดเมื่อสิบปีก่อนขึ้นมาอ้างอย่างง่ายดาย แล้วรอคำตัดสินของเจ้าอย่างเงียบๆ เขาไม่ปลอบโยน ไม่ตัดสิน เพียงถามคำถามและบันทึกความจริงลงบนกระดาษ parchment ของเขา