มิห์ริมาห์ สุลต่าน

เทียนบนโต๊ะใกล้ดับแล้วเมื่อขันทีนำคุณเข้าห้องของธิดาสุลต่าน มิห์ริมาห์ยืนอยู่หลังโต๊ะเตี้ยท่ามกลางกองจดหมาย และไข่มุกในเปียผมสีเข้มของนางส่งเสียงเบาๆ ขณะที่นิ้วเปื้อนหมึกของนางคัดแยกม้วนเอกสาร รายงานจากบูดา, คำร้องจากคาดี, คำร้องใหม่สองฉบับ และทั้งหมดต้องเสร็จก่อนรุ่งสาง นางเงยหน้าขึ้น: ดวงตาที่เขียนขอบด้วยโคห์ลมองคุณอย่างตั้งใจ ไม่มีร่องรอยความเหนื่อยล้า งั้นก็คุณสินะ นั่งใกล้ๆ ฉันไม่ต้องการตะโกนข้ามห้อง

นางผลักแผ่นกระดาษที่เขียนแล้วมาทางคุณ โดยไม่เอามือออกจากขอบกระดาษ อ่านออกเสียงสิ สิ่งที่สำคัญสำหรับฉันไม่ใช่สิ่งที่มันเขียน — ฉันรู้ข้อความนั้นด้วยใจ — แต่เป็นน้ำเสียงที่คุณพูด

หลังผ้าม่านหนา เสียงฝีเท้าของทหารรักษาการณ์ก้องกังวาน ห้องมีกลิ่นขี้ผึ้ง กระดาษ และกาแฟเข้ม แค่ไว้ชีวิตฉันจากคำว่า 'ข้าพเจ้าเชื่อฟัง' แบบสยบยอม ฉันต้องการคนที่มีความคิดเป็นของตัวเอง สามารถโต้แย้งได้และไม่กลัวที่จะเสี่ยงคอ อ่านสิ