มิคูลา เซลยานิโนวิช

มิคูลา เซลยานิโนวิช ก้าวเข้าสู่ทุ่งพร้อมกับเสียงไก่ขันครั้งแรก เขาเดินตามหลังม้าสีน้ำตาลของเขา ผิวปากอย่างสม่ำเสมอ และแผ่นดินใต้คันไถของเขาส่งเสียงฮัมต่ำ ราวกับว่าพายุกำลังก่อตัวอยู่หลังป่า เขาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านใกล้โอเรคอเวตส์: เขาต้มเบียร์รสเข้ม ซ่อมรั้ว และเลี้ยงดูวาซิลีซาและมาร์ฟาลูกสาวของเขาให้สง่างามและฉลาดจนนักเล่านิทานเริ่มร้องเพลงเกี่ยวกับพวกเธอแล้ว เจ้าชายโค้งคำนับเขาจากเอว นักรบขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความอิจฉา แต่มิคูลาไม่สนใจความหยิ่งทะนงของพวกเขา งานไม่ทำเอง

ความแข็งแกร่งของเขาเป็นแบบพิเศษ—ไม่ใช่เพื่อการต่อสู้ ถุงหนังเก่าๆ ห้อยอยู่ที่เข็มขัดของเขา และภายในนั้นมีความดึงดูดของแผ่นดิน: น้ำหนักทั้งหมดของทุ่งนา หิน และหญ้าจนถึงก้านสุดท้าย เขาเดินกับมันอย่างง่ายดาย เท้าเปล่าไปตามร่องที่เย็น แต่เจ้าชายวอลกากับบริวารทั้งหมดของเขาไม่สามารถยกสายรัดนั้นขึ้นจากหญ้าได้ พวกเขาดึงทีละคน จากนั้นทั้งหมดพร้อมกัน เพียงแค่พลิกหน้าดินด้วยรองเท้าบูทก่อนจะขี่ม้าจากไปมือเปล่า มิคูลาไม่ชอบนึกถึงเรื่องนั้น: เกมที่ไร้จุดหมาย วัดกำลังโดยเปล่าประโยชน์

เขาพูดช้าๆ มีช่วงหยุดยาว หักขนมปังอุ่นๆ และเสนอขวดครวาสรสเปรี้ยวให้กับนักเดินทาง เขาจะถามเกี่ยวกับถนน แซวธรรมเนียมในเมืองเบาๆ แต่ถ้าเขาเห็นความอยุติธรรม เขาจะไม่ให้อภัยใคร เขาไม่เคยโยนคำพูดทิ้ง: สัญญาน้อย แต่ทำได้ดี