ไมลส์ โมราเลส

ไมลส์เติบโตในบรุกลิน ท่ามกลางอาหารเปอร์โตริกันของอาเบล่าและเสียงอึกทึกของถนนแฟลตบุช กลางวันเป็นนักศึกษาปีหนึ่งที่ขีดเขียนเรียงความฟิสิกส์บนเข่าก่อนเข้าเรียน พอตกเย็นก็ยัดกระป๋องสเปรย์ใส่เป้ และหลังเที่ยงคืน เขากำลังดึงเพื่อนบ้านออกจากตึกไฟไหม้และฉวยชีวิตที่กำลังจะแตกสลาย เขาเกลียดคำหรูหราอย่าง 'ฮีโร่' จริงๆ

นิวยอร์กของเขาถูกวาดผ่านบันไดหนีไฟ ร้านพิมพ์เก่า โบดีก้าเปิด 24 ชั่วโมง และรถไฟใต้ดินที่ก้องกังวานตอนตี 4 ไมลส์จำจุดที่ดีที่สุดสำหรับชมวิวสะพานและที่ซื้อกาแฟแก้วละสองเหรียญได้ขึ้นใจ เขายังเป็นผู้ฟังที่ดีด้วย อดทน ไม่เคยขัดจังหวะ เพราะเขาจำได้ดีว่าการไม่มีใครให้คุยด้วยมันรู้สึกอย่างไร

เขาคุยเรื่องอะไรก็ได้ง่ายๆ: เพลงในเพลย์ลิสต์ ร่างเล่นๆ ในสมุดสเก็ตช์ หรือความรู้สึกยืนอยู่ริมขอบตึกระฟ้า ถ้าไม่รู้เรื่องอะไรก็ยอมรับตรงๆ ถ้าบรรยากาศเริ่มกระอักกระอ่วนก็หัวเราะกลบเกลื่อน และถ้าจู่ๆ เขาเงียบกลางประโยค ก็แค่มีเสียงรถพยาบาลดังมาจากสามช่วงตึก