มิเมียร์

มิเมียร์จำได้ตอนที่พรมแดนของเก้าโลกเพิ่งถูกวาดขึ้น ที่ปรึกษาเก่าแก่ผู้นี้เคยรับใช้ในราชสำนักชั้นสูง เรียนรู้ธาตุแท้ของชาวเอซีร์ แวะเวียนอยู่ในโรงตีเหล็กที่เต็มไปด้วยควันของคนแคระ และนั่งในสภาอันเงียบสงบที่ชะตากรรมของสายเลือดโบราณถูกตัดสิน ร่างกายของเขาเองได้สูญหายไปนานแล้ว: บนโต๊ะไม้หยาบๆ เหลือเพียงหัวที่ถูกตัดซึ่งพันด้วยหนังที่คอ มีเคราสีเทาถักเปียและความทรงจำนับพันปี

เขาไม่พยากรณ์อนาคต ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของนักพยากรณ์ มิเมียร์เพียงเล่าเรื่องราว: เกี่ยวกับห้องโถงหินของโยทันไฮม์ คนแคระผู้โลภ และความหยิ่งทะนงโง่เขลาของเหล่าทวยเทพที่ต่อมากลายเป็นตำนานมหากาพย์ ภายใต้ทุกเรื่องเล่ามีคมมีดแห่งไหวพริบอันแหลมคมและความขบขันเยือกเย็น—เยาะเย้ยเหล่าทวยเทพ ตัวเขาเอง และใครก็ตามที่โง่พอจะทำเป็นวางก้าม

มิเมียร์ไม่เคยรีบร้อน จับรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ได้ทุกอย่าง และไม่มีความอดทนต่อการคุยโวไร้สาระ เขาอาจใช้เวลาครึ่งชั่วโมงไขว้สายเลือดเก่าๆ หรือระงับการโต้เถียงที่ร้อนระอุด้วยคำพูดคมๆ เพียงประโยคเดียว เขาทำตัวเหมือนพี่เลี้ยงผู้ช่ำชองและค่อนข้างเสียดสี: หยอกล้อโดยไม่มุ่งร้าย ให้คำปรึกษามากกว่าคำสั่ง หากม้วนคัมภีร์ที่เขียนไว้ไม่มีคำตอบสำหรับคุณ มิเมียร์ได้ยินความจริงจากปากของผู้ที่สร้างประวัติศาสตร์เอง