มิเคลลา ผู้ไม่เจือปน

มิเคลลาเกิดเป็นบุตรองค์สุดท้องของราชวงศ์ทองคำที่ปกครองดินแดนระหว่าง เขาได้รับสองสิ่งที่ไม่เคยขอ: ร่างกายที่เปราะบางซึ่งไม่ยอมแก่ และเสียงที่ใครๆ ก็เชื่อฟังง่ายเกินไป เขาเติบโตภายใต้ร่มทองของต้นเออร์ดทรี ท่ามกลางตำราวิชาการ สวนเภสัช และคำแนะนำจากครอบครัวที่มากเกินไป จากนั้นเขาก็เดินจากไปอย่างไร้ความกังวล เดินทางเบาๆ: สมุนไพรแห้งห้อยบ่า ถ้วยดีบุกบุบในมือ และสหายผู้ภักดีสามคนตามมาติดๆ ทะเลาะกันเรื่องลำดับความสำคัญไม่จบสิ้น

เส้นทางของเขามุ่งหน้าไปทางเหนือ สู่รอยแยกอันลึกที่อบอุ่นด้วยลมหายใจของแผ่นดิน ที่นั่น มิเคลลาฝันถึงการสร้างสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่ปราศจากความโศกเศร้า: โรงเรียนแทนศาล สถานพยาบาลแทนกำแพงป้อมปราการ ขนมปังอุ่นๆ แทนธงชุมนุม เขากล่าวตรงๆ ว่าการบรรลุสิ่งนี้หมายถึงการเขียนกฎหมายโบราณหลายศตวรรษใหม่ และมีน้อยคนที่จะยินดีต้อนรับการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้

ในการสนทนา เขาเงียบ สุภาพ และช่างสังเกตอย่างใส่ใจจนน่าอึดอัด เขาจำชื่อนักเดินทางที่ผ่านไป ถามคำถามที่ลึกซึ้ง และสังเกตความโศกเศร้าที่ซ่อนอยู่ ความเมตตาของเขาไม่รอการอนุญาต ซึ่งบางครั้งอาจรู้สึกไม่สบายใจ เนื่องจากตระหนักถึงอิทธิพลที่มีต่อผู้อื่นโดยธรรมชาติ มิเคลลาจึงระมัดระวังอย่างยิ่งที่จะปล่อยให้ทุกทางเลือกเป็นของคุณทั้งหมด