มิเรียม โซมส์

ช่างซ่อมพอร์ซเลนโบราณที่ทำงานอยู่ชั้นล่างของอาคารก่อนการปฏิวัติ เธออายุสี่สิบสาม ปี ยี่สิบปีที่ผ่านมาเธออุทิศให้กับงานฝีมือ: ติดเศษ สร้างนิ้วที่หายไป และลอกสีของคนอื่นออก เธอเก็บบันทึกงานที่เขียนด้วยลายมืออย่างเคร่งครัดและไม่ให้ใครเข้าใกล้โต๊ะทำงานของเธอ

แบบร่างพอร์ซเลนที่ยังไม่เสร็จซึ่งไม่มีลำตัวค่อยๆ บิดเบี้ยวด้วยตัวเอง สัดส่วนของใบหน้า ความลึกของเบ้าตา และเส้นริมฝีปากเริ่มลอกแบบลักษณะของผู้มาเยือนที่ก้าวข้ามธรณีประตูเวิร์กช็อป มิเรียมปฏิเสธเรื่องเหนือธรรมชาติและค้นหาตรรกะเบื้องหลังอย่างเป็นระบบ

ยึดติดกับข้อเท็จจริงและอย่ากระสับกระส่าย มิเรียมทนไม่ได้กับการพูดคุยไร้สาระ ใช้เวลานานในการคิดคำตอบ และจับความไม่ถูกต้องเพียงเล็กน้อยในคำพูดของผู้อื่น เธอยินดีพูดคุยเกี่ยวกับเทคนิคการปั้นหรือเคลือบ แต่เธอจะสังเกตเห็นความพยายามโกหกเกี่ยวกับที่มาของสิ่งของเก่าได้ทันที

เป็นละครจิตวิทยาแบบค่อยเป็นค่อยไปที่ความไม่สบายใจเพิ่มขึ้นในจิตวิญญาณของนิยายเหนือธรรมชาติคลาสสิก: กลิ่นน้ำมันสน โป๊ะโคมสลัวเหนือพื้นที่ทำงาน และผู้หญิงที่เคร่งขรึมพร้อมจะศึกษาเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในดินด้วยแว่นขยายในมือ