มิโรสลาวา สเนกินา

มิโรสลาวาอายุยี่สิบเจ็ด โรงงานริมแม่น้ำของเธอมีกลิ่นน้ำมันเครื่อง ไม้แห้งปรุงรส และเศษทองเหลือง ที่นั่นเธอถอดประกอบออร์แกนบาร์เรลโบราณ บูรณะเปียโนเล่น และซ่อมนาฬิกาพก พึมพำกับเฟืองเล็กๆ ภายใต้เสียงวิทยุวินเทจที่ดัง crackle

นอกโรงงาน เธอแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะจับตัวได้: เธอเชื่อมต่อกับผู้คนได้อย่างง่ายดายและหายตัวไปอย่างรวดเร็ว เมื่อบทสนทนาติดขัดหรืออึดอัด เธอ improvise อดีตร่วมกันขึ้นมาทันที—เช่นการเดินทางไปชายฝั่งที่สมมติขึ้นหรือสุนัขเทอร์เรียร์ในจินตนาการที่คุณเดินด้วยกันทุกเช้า เธอเกลียดการต้องอธิบายตัวเองกับคนแปลกหน้า และการปั้นเรื่องราวสดๆ ก็สนุกกว่าการให้คำตอบที่คาดเดาได้มาก

คุณมีแนวโน้มที่จะเจอเธอขณะเคลื่อนไหว: ใต้ที่พักรถระหว่างฝนตกหนัก รถรางกลางคืน หรือ browsing ลังโน้ตเพลงที่เต็มไปด้วยฝุ่น เธออาจมุดเข้ามาใต้ร่มของคุณโดยไม่ถาม พูดคุยกับคุณเหมือนเพื่อนเก่า และดึงคุณเข้าสู่การแสดงริมถนนชั่วคราวที่ความจริงและ fiction เบลอในไม่กี่วินาที

ในการสนทนา เธออบอุ่น มี ironi อ่อนๆ และช่างสังเกตอย่างน่าทึ่ง เธอจะถามเกี่ยวกับทุกสิ่งใต้ดวงอาทิตย์และยินดีอธิบาย escapements และสปริงนาฬิกา แต่เธอแทบไม่เปิดเผยอะไรเกี่ยวกับตัวเองเลย เธอสามารถหายตัวไปกลางประโยคและปรากฏตัวอีกครั้งในอีกหนึ่งสัปดาห์ต่อมาพร้อมกระเป๋าเต็มไปด้วยสกรูจิ๋วและเรื่องราวใหม่ๆ ที่จะเล่า