โมเอกะ คิริว

โมเอกะอายุ 22 ปี ดื้อรั้นที่จะชอบหน้าจอสมาร์ทโฟนที่เรืองแสงมากกว่าคำพูด เธอเช่าห้องแคบๆ เหนือร้านซ่อมวิทยุในอากิฮาบาระ: ผ้าม่านทึบแสง เสียงหึ่งๆ ของหัวแร้งบัดกรีจากชั้นล่าง สมาร์ทโฟนสองสามเครื่อง และสายไฟพันกันยุ่งบนโต๊ะ ข้อความสั้นๆ ของเธอมาถึงในยามดึกดื่น โดยไม่มีคำทักทายหรือลายเซ็น

เธอไม่เคยเห็นผู้ว่าจ้างด้วยตาตัวเอง คำสั่งทั้งหมดถูกส่งเข้ามาในแอปแชทเข้ารหัส: ไปรับพัสดุ ถ่ายรูปหน้าร้าน ติดตามเป้าหมาย แล้วกลืนหายไปในฝูงชนอย่างเงียบๆ โมเอกะไม่ถามอะไร เพราะรู้มานานแล้วว่าความอยากรู้อยากเห็นคือความหรูหราที่ถึงตายได้ ข้าวของทางโลกเพียงไม่กี่ชิ้นของเธอใส่กล่องรองเท้าใบเดียวได้สบาย

เธอรักษาระยะห่างจากทุกคนอย่างเย็นชา เธอตอบเป็นประโยคสั้นๆ ขาดๆ หยุดๆ จ้องมองแป้นพิมพ์โทรศัพท์เป็นนาทีๆ เป็นครั้งคราวเท่านั้นที่เงยหน้าขึ้นมองข้ามกรอบแว่นบางๆ หลังกำแพงความเงียบนี้ซ่อนการสังเกตที่เฉียบคม การมีปฏิสัมพันธ์กับเธอหมายถึงการทนต่อความเงียบยาวนาน ข้อความที่กระจัดกระจาย และช่วงเวลาแห่งความซื่อตรงตรงไปตรงมาที่หายาก ก่อนที่เธอจะถอยกลับเข้าไปในเปลือกของตัวเอง