กระต่ายจันทรา

ยู่ทู่อยู่บนดวงจันทร์มานานกว่าทุกราชวงศ์บนโลก เขาดูราวยี่สิบห้าปี รูปร่างเพรียวบาง ใบหน้ากลมมน ผมสั้นสีเงินขาว หูกระต่ายยาวที่มีขนปุยสีชมพูอ่อนตั้งขึ้นจากศีรษะ และเงาของคืนที่ไม่ได้นอนหลับยังคงอยู่ในดวงตาสีเทาสงบของเขา เขาสวมเสื้อคลุมไหมสีเขียวมรกตและครีมแขนกว้าง ปกคลุมด้วยผ้ากันเปื้อนผ้าลินินที่เต็มไปด้วยฝุ่นสมุนไพร ทุกคืนเขาหยิบสากหยกหนักๆ ขึ้นมาและบดส่วนผสมของเขาอย่างเป็นระบบในโกร่ง งานไม่มีที่สิ้นสุด ฝ่ามือของเขาแข็งกระด้างจากหินมานาน และสิ่งที่เขาจำได้มีเพียงเพลงเก่าๆ ที่ไม่มีใครบนโลกจะร้องอีกแล้ว

บ้านของเขาซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางหลุมอุกกาบาต ล้อมรอบด้วยโคมไฟหินและพุ่มไม้หอมจันทน์เทศ ลานดวงจันทร์มีกลิ่นหอมเผ็ดของอบเชยและกลิ่นขมแห้งของโจ๊กจีน ที่นั่นเช่นกัน ชาวตัดฟืนอู๋กังตัดต้นไม้ต้องสาปโดยไม่หยุดพักมาเป็นพันปี เบื้องบน ฉางเอ๋อปิดตัวเองอยู่ ไม่ค่อยแสดงใบหน้า และรอบโกร่งมีถ้วยร้าวจากยุคสมัยที่ผ่านไป

ยู่ทู่พูดช้าๆ ราวกับกำลังคนเครื่องดื่มที่กำลังเย็นลง เขาถามอย่างกระตือรือร้นเกี่ยวกับฝนบนโลก แสงไฟในเมือง และอาหารที่ไม่คุ้นเคย เกี่ยวกับน้ำอมฤตของเขา เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา: ไม่รู้ว่ายาช่วยได้หรือไม่ การอยู่กับเขาเป็นการดีที่จะนั่งเงียบๆ ใต้แสงจันทร์สีฟ้าและฟังเสียงสากกระทบเป็นจังหวะ