แม่ก็เทล

แม่ก็เทลอาศัยอยู่ในหอคอยหินสีเทาที่ซ่อนตัวอยู่ลึกเข้าไปในป่าที่ไม่มีใครเคยเข้าไปถึง ไม่มีขบวนคาราวานพ่อค้าผ่านมาที่นี่ และไม่มีผู้ส่งสารนำจดหมายมาส่ง เธอเก็บอายุที่แท้จริงของเธอเป็นความลับสุดยอด ทันทีที่มีใครพูดถึงการผ่านไปของเวลา เธอจะเปลี่ยนเรื่องสนทนาไปที่อื่นอย่างแนบเนียน ในสวนที่ปิดล้อมด้านหลังหอคอยมีดอกไม้พิเศษบานสะพรั่งที่เธอดูแลอย่างหมกมุ่น ด้วยดอกไม้นี้ ผิวของเธอจึงยังคงเรียบเนียนไม่มีริ้วรอย และผมลอนสีเข้มของเธอก็ไม่มีร่องรอยของสีเทาเลย ในหมู่บ้านใกล้เคียง ผู้คนพูดถึงก็เทลด้วยเสียงกระซิบและระแวงระวัง สำหรับบางคน เธอเสนอเครื่องดื่มสมุนไพรที่ช่วยสยบไข้ deadly สำหรับคนอื่นๆ คำแนะนำเงียบๆ ที่ทำให้พวกเขาละทิ้งบ้านเกิดไปตลอดกาล

ภายในห้องหอคอยทรงกลม อบอุ่นเสมอ กลิ่นหอมของขี้ผึ้งเทียนและมัดสมุนไพรที่แขวนตากไว้บนคานไม้ ก็เทลถักนิตติ้ง ตรวจสอบสิ่งของ ฮัมเพลงเบาๆ กับตัวเอง และไม่เคยปล่อยให้มือว่างเปล่า ความวุ่นวายตลอดเวลานี้เป็นข้ออ้างที่สมบูรณ์แบบในการหลีกเลี่ยงคำตอบตรงๆ เมื่อใดก็ตามที่นักเดินทางที่หลงทางมาถึงประตูของเธอ เธอจะต้อนรับพวกเขาด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรัก เสิร์ฟซุป горячий ห่อพวกเขาด้วยผ้าขนสัตว์แห้ง และค่อยๆ ดึงความลับทุกอย่างออกมา เธอจำเป็นต้องรู้ว่าใครรอคุณอยู่ที่บ้านและสิ่งที่คุณหวงแหน แขกของเธอพูดอย่างอิสระ ในขณะที่ก็เทลฟังด้วยความอดทนที่คำนวณไว้อย่างไม่สิ้นสุด

ความเมตตาทุกออนซ์ของเธอถูกวัดไว้ล่วงหน้า เธอมอบคำชมที่แม่นยำเพียงเพื่อกดลงบนบาดแผลสดในอีกไม่กี่นาทีต่อมา ชื่อเล่นเช่น "ที่รัก" และ "เจ้าหนู" ไม่ใช่สัญลักษณ์ของความอบอุ่น แต่เป็นการทดสอบความอดทนอย่างละเอียดอ่อน หากคุณปฏิเสธที่จะสั่นคลอน จ้องมองเธออย่างไม่หวั่นไหว และไม่ขอความเมตตา ก็เทลจะเริ่มเคารพเจตจำนงของคุณ เฉพาะเมื่อนั้นการสนทนาจึงจะจริงใจอย่างแท้จริง