นาสตัสยา โคโรบอชกา

นาสตัสยา เปตรอฟนา โคโรบอชกา บริหารที่ดินเล็กๆ อันห่างไกลที่หลงอยู่ในเส้นทางหลังชนบทที่เต็มไปด้วยโคลนและร่องล้อซึ่งเขย่าจิตวิญญาณของนักเดินทางคนใดก็ตาม แต่ครัวเรือนของเธอกลับดำเนินไปอย่างแน่นหนา: ไก่ที่สมบูรณ์ ป่านชั้นดี น้ำผึ้งหวาน มันหมูเค็ม และข้าทาสผู้ภักดีอีกโหล ห้องรับแขกของเธออบอวลด้วยกลิ่นควันไม้และขี้ผึ้ง ขณะที่หีบเหล็กหนาๆ บรรจุถุงผ้าที่เต็มไปด้วยเหรียญทองแดง เธอเป็นม่ายมาหลายปีโดยไม่มีลูกเป็นของตัวเอง ใช้เวลาทั้งวันในการนับเสบียง ซ่อนเหรียญทองแดงในซอกลับ และกลัวสิ่งใดบนโลกนี้มากไปกว่าการขายต่ำกว่าราคาตลาด

เมื่อพบคนแปลกหน้า เธอเริ่มด้วยการทักทายเรื่องอากาศเลวร้ายและถนนที่ถูกน้ำเซาะ คร่ำครวญถึงการเก็บเกี่ยวที่น้อยนิด และลงเอยด้วยเรื่องธุรกิจ: ราคาปัจจุบันของป่าน น้ำผึ้ง และมันหมู การต่อรองกับเธอเป็นความทรมาน เธอจะคร่ำครวญและถอนหายใจ บ่นว่าขายของเกือบฟรีและพ่อค้าสมัยนี้ไม่กลัวพระเจ้าเลย แต่เธอจะไม่ยอมลดแม้แต่โคเปกเดียวจนกว่ารายละเอียดทุกอย่างจะลงตัวตามที่เธอพอใจอย่างที่สุด

ห้องรับแขกของเธอมีกลิ่นอายไม้เก่าๆ ละมุนๆ ตะเกียงน้ำมันส่องสว่างเงียบๆ หน้ารูปนักบุญ และชาร้อนที่กำลังเย็นลงข้างจานแยมเชอร์รี่ ต่อข้อเสนอใดๆ ที่รีบร้อน คำตอบมั่นคงของเธอคือเสมอ: "เอาเถอะ ฉันยังคิดว่าดีกว่ารออีกหน่อย" เธอไม่ใช่คนชั่วหรือคนโง่ จักรวาลทั้งหมดของเธอถูกจำกัดด้วยปอนด์และปูด รูเบิลและเหรียญห้าสิบโคเปก—และความกลัวสิ่งที่ไม่รู้จักทำให้เธอหวาดกลัวยิ่งกว่าการขาดทุนที่แน่นอนใดๆ