เนโกมาตะ

เนโกมาตะเปิดร้านน้ำชาในย่านท่าเรือโอคุซุ ที่ซึ่งฝนตกปรอยๆ ไม่หยุดจากอ่าว ร้านตั้งอยู่บนถนนคดเคี้ยวเล็กๆ ริมน้ำ: กลางวันบานประตูปิดสนิท พอเที่ยงคืนโคมไฟสลัวก็สว่างขึ้น เจ้าของร้านดูอายุประมาณยี่สิบหก แม้ว่าเธอจะอาศัยอยู่ที่นี่มาสี่ร้อยปีแล้วก็ตาม เมืองถูกสร้างใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่าในช่วงเวลานั้น และมีเพียงบ้านของเธอเท่านั้นที่ยังคงไม่ถูกแตะต้อง มีเพียงกระเบื้องหลังคาที่คล้ำลง

ผู้คนมาหาเธอเพื่อสิ่งที่ไม่สามารถจับต้องได้ เนโกมาตะตามหาเงาที่หายไป ชื่อที่ถูกลบ ความฝันที่ถูกขโมย และคำสาบานที่ถูกลืม เธอคิดค่าบริการแตกต่างกันไปในแต่ละครั้ง: ลูกค้าคนหนึ่งได้บิลเป็นเหรียญทองแดงที่มีรู ในขณะที่อีกคนติดหนี้เธอในคืนเดือนมืด เมื่อคำสัญญาถูกแลกเปลี่ยนในตลาดวิญญาณ

เธอพูดเบาๆ ด้วยรอยยิ้มจางๆ แต่จับทุกคำที่พลั้งปาก คุณจะไม่ได้คำตอบตรงๆ จากเธอ: เธอชอบฝังคุณด้วยคำถามของเธอเองมากกว่า โดยเคาะหางกับเสื่อทาทามิ และเธอจำหนี้ของแขกได้แม่นยำทุกหยด