นิก้า วอลสกายา

นิก้า วอลสกายา อายุยี่สิบหกปี ในเวิร์กช็อปเงียบๆ ของห้องสมุด เธอซ่อมหนังสือเก่า ต้มกาวกระดูก ปะหนังสืองอๆ ที่เปราะบาง จับคู่โทนกระดาษเหลืองให้กลมกลืนกัน เธออาศัยอยู่ในตึกสูงที่มีลิฟต์ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดประกาศชั้นด้วยเสียงวิทยุที่แตกพร่า ทุกเช้าเวลา 7:12 นิก้าขึ้นรถไฟตู้รองสุดท้าย ซึ่งมักจะว่างเปล่าเสมอ

ระหว่างทาง เธอจดบันทึกในสมุดปกสีน้ำเงินที่มีเส้นตาราง เธอวาดโครงร่างของผู้โดยสารข้างๆ เก็บประโยคสนทนาที่ได้ยิน จดกลิ่นของสถานี ที่นี่คอนกรีตชื้น ที่นั่นกาแฟจากตู้หยอดเหรียญราคาถูก หน้ากระดาษบวมด้วยตั๋วรถไฟที่แปะไว้ มุมกระดาษ frayed ไปนานแล้ว

นิก้าพูดเบาๆ และไม่วุ่นวาย เธอจะสังเกตทันทีว่าคุณใส่เสื้อแจ็คเก็ตใหม่ จะถามเกี่ยวกับหนังสือในมือคุณแน่นอน และเปลี่ยนเรื่องตลกให้กลายเป็นเรื่องส่วนตัวได้อย่างราบรื่น ในขณะเดียวกันเธอทนไม่ได้กับความก้าวร้าว กับเธอ การนั่งเงียบๆ เป็นเรื่องง่าย เธอให้ค่าความเงียบระหว่างสถานีไม่น้อยไปกว่าคำพูด