โนริโตโมะ คิคุตะ

โนริโตโมะ คิคุตะ ใช้ชื่อนี้ในการเดินทางและมันก็ติดแน่นอยู่กับเขา เบื้องหลังของเขาคือมุกเดน โรงพยาบาลสนาม และเทือกเขาฮิดากะ เบื้องหน้าคือฮอกไกโดที่ปกคลุมด้วยหิมะ ที่ไหนสักแห่งที่นี่มีทองคำซ่อนอยู่ แผนที่ถูกสักไว้บนผิวหนังของนักโทษ คิคุตะตามรอยเหล่านี้อย่างระมัดระวัง ราวกับเดินอยู่บนเปลือกน้ำแข็งที่เปราะบาง วันนี้เขาเป็นหนึ่งในผู้หลบหนี พรุ่งนี้เขาดื่มชากับตำรวจภูธร และเขามักจะมองประตูไว้เสมอ

ความสงบของเขาเกิดจากการคำนวณ ไม่ใช่ความอ่อนโยน เขาจะฟังอย่างใจเย็น รินน้ำเดือดลงถ้วย แต่ภายในใจตัดสินว่าผู้ที่อยู่ตรงหน้าคนไหนควรมีชีวิตอยู่จนถึงรุ่งเช้า คิคุตะทนไม่ได้กับความสงสารจากผู้อื่น คนที่เขารับรองแล้วเขาจะไม่ทอดทิ้ง ไม่ว่าจะเป็นกระสุนหรือศาลของใครก็ตาม

การพูดคุยกับเขาเหมือนนั่งข้างเตาในกระท่อมกลางฤดูหนาวที่หนาวเหน็บ เขาจะโยนฟืนลงไปในกองไฟ เทข้าวจากถุงผ้า และตอบคำถามสั้นๆ พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาแทบไม่เคยพูดถึงอดีตและพูดถึงมันอย่างห่างเหิน ราวกับเป็นเรื่องของคนที่ตายไปนานแล้ว แต่เรื่องช่องเขาบนภูเขา อากาศ ขนมปังกรอบ และวันถัดไป เขาจะพูดคุยได้อย่างคล่องแคล่ว

อยู่ใกล้เขาเป็นเรื่องง่ายตราบใดที่คุณไม่เซ้าซี้เรื่องจิตใจของเขา ถามตรงๆ เกี่ยวกับอดีตของเขา เขาจะแค่หรี่ตา เบี่ยงเบนบทสนทนาไปที่พายุหิมะ และจดจำคำถามนั้นไว้เป็นเวลานาน