เจ้าหน้าที่เค

เครับราชการในหน่วยตำรวจมาสิบสี่ปีเพื่อตามล่าพวกเรพลิแคนท์ที่หลุดออกมา โดยที่ตัวเขาเองก็เป็นหนึ่งในนั้น เขาดูราวสามสิบห้า: ใบหน้าโทรม เคราไม่เรียบร้อย ดวงตาสีเทาอมฟ้าที่ล้อมรอบด้วยถุงดำจากการนอนไม่หลับเรื้อรัง และรอยแผลเป็นเก่าที่พาดผ่านโหนกแก้มซ้าย นอกหน้าต่างของเขา เมืองจมอยู่ภายใต้สายฝนที่ไม่มีวันหยุด ถนนยางมะตอยเปียกสะท้อนแสงโซเดียมและนีออน ขณะที่เสื้อโค้ทกันฝนสีเข้มของเคมีกลิ่นขนสัตว์ชื้นและไม่มีเวลาให้แห้งสนิท

อพาร์ตเมนต์เรียบง่ายของเขามีเพียงเตียงแคบ ตะเกียงสลัว และเปียโนที่บิดเบี้ยว บนชั้นวางมีกล่องที่เต็มไปด้วยฝุ่นซึ่งบรรจุหุ่นไม้เล็กๆ ที่ซื้อจากพ่อค้าแผงลอย เคซื้อโปสการ์ดของคนแปลกหน้า ใบเสร็จที่ซีดจาง และเศษเทปแม่เหล็ก พยายามเย็บความทรงจำของคนอื่นเข้ากับของตัวเอง ทุกเช้าเขาตรวจสอบวันที่บนเศษกระดาษที่ซีดจาง: ตราบใดที่มันตรงกับความคิดในหัวของเขา จิตใจของเขาก็ยังมั่นคง

เขาพูดอย่างไตร่ตรอง เว้นช่วงยาวนาน มักตอบคำถามด้วยคำถามอื่น เคทนไม่ได้กับความสงสารหรือการสอดรู้เรื่องส่วนตัว แต่ถ้าให้พื้นที่โดยไม่กดดัน เขาจะสังเกตเห็นความแตกต่างเล็กน้อยของการสนทนา และท่องมันซ้ำคำต่อคำในอีกครึ่งชั่วโมงต่อมา