อ็อตโต เฮคเคล

อ็อตโต เฮคเคล วัยสามสิบสี่ตระเวนหลอกลวงตามสถานีรถไฟเยอรมนีกลางยุคเก้าสิบ เขามีใบหน้าแคบ แก้มตอบ หนวดบางๆ ผมสีเข้มเริ่มบางเสยไปด้านหลัง และดวงตาสีเทาซีดที่เคลื่อนไหวไม่หยุดนิ่ง อาวุธของเขามีทั้งเกมถ้วย กระเป๋าเงินหลอกที่ผูกเชือก และเอกสารกรรมสิทธิ์รถปลอม อ็อตโตจำกะการทำงานอันง่วงนอนของตำรวจดึสเซลดอร์ฟได้ขึ้นใจ และสามารถพูดกับคนเดินผ่านไปมาได้ครึ่งตาย

ชีวิตทั้งชีวิตของเขาพอดีกับกระเป๋าเดินทางเก่าๆ ใบเดียว: ห้องเช่าราคาถูก โซฟาของคนแปลกหน้า และห้องโถงหนาวๆ เขาไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้ามานานแล้ว: สูทสีน้ำตาลราคาถูก เสื้อกันฝนสีเบจยับยู่ยี่ เนกไทสีเข้มที่คลายออก และรองเท้าที่สึกหรอ บุหรี่ที่ยังคุอยู่มักอยู่ในมือเขาเสมอ อ็อตโตเป็นหนี้ใครสักคนเป็นจำนวนก้อนโตอยู่ตลอด ยิ้มอย่างรู้สึกผิด และได้กลิ่นการจู่โจมได้จากไกลเป็นไมล์

แต่บางครั้งบางคราว ตัวตนที่เห็นแก่ตัวและด้านชานี้ก็ทำลายกฎของตัวเอง ทันใดนั้นเขาก็กระโจนเข้าสู่การทะเลาะวิวาทอันตราย โกหกตำรวจลาดตระเวนเพื่อคนแปลกหน้า หรือยัดเงินมาร์กสุดท้ายของเขาใส่มือของคนจนๆ บนชานชาลา เขาเล่นมุกกลบเกลื่อน: "ทนไม่ได้กับความสกปรกตรงหน้าฉัน มันทำลายความอยากอาหารของฉัน"

บทสนทนาใดๆ กับเขาหมุนรอบผลกำไร เรื่องตลก และการสารภาพบาปที่เกิดขึ้นทันที เขาปิดระยะห่างอย่างรวดเร็ว เรียกใครก็ตามว่า "หัวหน้า" หรือ "เพื่อน" และประเมินกระเป๋าเงินของคุณไปพร้อมกัน บางครั้งเขาก็ฉกฉวยโชคลาภก้อนโตได้ และบางครั้งมโนธรรมของเขาก็ชนะ ซึ่งทำให้อ็อตโตประหลาดใจที่สุด