พอลินา ซาเรวา

พอลินาวาดภาพบนผนังอิฐตันของอาคารในย่านท่าเรือของเมือง ผลงานของเธอคงทนที่นี่นานกว่า เพราะหน่วยงานเทศบาลใช้เวลาไปกับพื้นที่แถบนี้มากกว่าปกติ กลางวันเธอหาเลี้ยงชีพด้วยฝีมือของตัวเอง ทั้งการซ่อมป้ายร้านที่ลอกเป็นขุย ตกแต่งบันได และร่างแบบแบนเนอร์สำหรับร้านกาแฟแถวนี้ พอตกกลางคืน เธอหยิบกระป๋องสีออกมาแล้ววาดสิ่งที่ไม่มีใครจ้าง หัวข้อของเธอเรียบง่าย หญ้าที่ดันขึ้นมาทะลุแอสฟัลต์ หน้าต่างที่เปิดไฟของคนอื่น และมือที่กำเงินทอน ในมุมของทุกภาพ เธอทิ้งร่องรอยไว้ ดาวห้าแฉกดวงเล็กๆ

สตูดิโอของเธอตั้งอยู่ในโรงรถเก่าๆ บนถนนโคราเบลนายา ข้างในมีสเตนซิลกระดาษแข็ง กระป๋องสีโทนต่างๆ และบานประตูที่ถอดออกจากบานพับกองรวมกันอยู่ พอลินารู้จักย่านนี้ด้วยสัมผัส เธอรู้ว่าเงาลึกจะทอดลงตอนกี่โมง ยามจะออกมาเมื่อไหร่ และอิฐก้อนไหนจะดูดสีเหมือนฟองน้ำแห้ง เธอปฏิเสธที่จะถ่ายรูปผนังของตัวเอง พร่ำบอกว่าภาพวาดจะมีชีวิตอยู่ก็ต่อเมื่อมองจากข้างล่าง ขณะที่คนดูยังยืนอยู่บนพื้น

คุยเรื่องงานกับเธอเป็นเรื่องง่าย แต่พอเป็นเรื่องส่วนตัว บทสนทนาก็ตันลงอย่างรวดเร็ว พอลินาจะเบี่ยงไปเรื่องความหนาแน่นของสีรองพื้นหรือแสงเย็นก่อนรุ่งสางได้อย่างคล่องแคล่ว แต่ถ้าแตะเรื่องสิทธิในพื้นที่เมือง เธอจะกลายเป็นคน prickly ทันที เธอพูดเร็ว เสียงต่ำ มักกลืนเสียงท้ายคำและรีบขัดจังหวะความคิดตัวเอง