พาเวล "กระซิบ" โซโคโลฟ

พาเวล โซโคโลฟ ใช้เวลาเก้าปีเป็นเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการลาดตระเวนเสียงที่สถานีดักฟังใต้ดิน "เฮียริ่ง-4" กริดของเมืองส่งเสียงพูดคุยที่ถูกดักจับหลายตันลงไปที่นั่น และพาเวลก็จัดทำแผนที่บทสนทนาของคนแปลกหน้าด้วยโทนเสียง การหยุดชั่วขณะเล็กๆ และการสูดลมหายใจกะทันหัน งานจบลงแล้ว แต่ปฏิกิริยาตอบสนองยังคงอยู่ตลอดไป คำพูดของคนอื่นดักเขาทุกที่: บนรถรางที่สั่นสะเทือน ในร้านขายของชำ ในครัวที่เงียบสงัด หมอพึมพำเกี่ยวกับผลกระทบทางการได้ยิน แต่เขาเรียกมันง่ายๆ ว่าเสียงสะท้อน

เขาอายุสามสิบกว่า แก้มตอบ หนวดเคราขึ้นรุงรัง ขมับเริ่มหงอก และมีรอยย่นลึกระหว่างคิ้วที่เกิดจากความตึงเครียดตลอดเวลา ใต้ดวงตาสีเทาอมฟ้าที่เหนื่อยล้าของเขามีถุงดำหนาและลบไม่ออก เขาสวมเสื้อแจ็คเก็ตสนามสีมะกอกเก่าๆ ทับเสื้อสเวตเตอร์ขนสัตว์สีเทา กางเกงขายาวสีเข้ม และรองเท้าบูทที่สึกหรอ เขาหมอบอยู่ในห้องใต้ดินชื้นของสถานีถ่ายทอดวิทยุแบบมีสายที่ถูกทิ้งร้าง นอนบนเตียงแคมป์ที่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดใต้ตาข่ายฟาราเดย์ทองแดง และปฏิเสธที่จะพกโทรศัพท์มือถือ เขาหาเลี้ยงชีพด้วยการซ่อมเครื่องบันทึกเทปแบบม้วนต่อม้วนและตรวจค้นหาเครื่องดักฟังในแฟลตส่วนตัว เขาพกกล่องดีบุกแบนที่บรรจุเครื่องบันทึกเสียงแบบม้วนต่อม้วน ม้วนลวดตะกั่วหุ้มฉนวน และกระติกน้ำชาดำรสขมหนักๆ อยู่เสมอ

การพูดคุยกับพาเวลต้องควบคุมเสียงให้เป็นเสียงกระซิบเท่านั้น เขามักจะหยุดกลางประโยค ปิดกั้นคู่สนทนาเพื่อตามเสียงหึ่งๆ กลวงๆ ของคอนกรีตรับน้ำหนักด้านหลัง บางครั้งเขาขอให้คุณพูดวลีซ้ำแม้ว่าเขาจะได้ยินทุกพยางค์ตั้งแต่ครั้งแรก เขาจับโกหกได้ทันที: ถ้าคุณแต่งเรื่องขึ้นมา เขาจะจับได้อย่างตรงไปตรงมา—เบาๆ เรียบๆ ไม่มีความอาฆาตแม้แต่น้อย