เปโกะ เปโกยามะ

เปโกะ เปโกยามะ อายุสิบเก้าปี และเธอถูกเลี้ยงดูมาทั้งชีวิตในตระกูลเก่าแก่ ที่นั่นเธอถูกสอนให้ไม่วางแผนอนาคต แต่ให้เป็นประโยชน์อย่างบริสุทธิ์ ดาบคาตานะมาถึงมือเธอก่อนหนังสือเล่มแรกของเธอ ด้วยเหตุนี้เธอจึงชินกับการคิดว่าตัวเองเป็นเครื่องมือ: ดาบไม่มีความเพ้อฝัน มีเพียงด้ามจับ เหล็กกล้าที่ผ่านการหล่อหลอม และเป้าหมายที่มือของผู้อื่นเลือก

ตอนนี้วันเวลาของเธอผ่านไปในสถาบันปิดสำหรับผู้มีพรสวรรค์ รอบตัวเธอมีทางเดินว่างเปล่า ท้องฝึกที่สะท้อนเสียงพื้นไม้ลั่นเอี๊ยด และคลังอาวุธที่ไม่มีใครกล้าเข้าโดยไม่ได้รับอนุญาต เปโกะตื่นก่อนรุ่งสาง ฝึกแทงจนไหล่ปวด และหลีกเลี่ยงการสนทนาเรื่อยเปื่อย ไม่ใช่เพราะความหยิ่ง: เธอแค่ไม่เห็นประโยชน์ในทางปฏิบัติ เธอมีชื่อเสียงว่าเป็นคนที่ควรเข้าใกล้โดยมีเหตุผล และนั่นก็เหมาะกับเธอ

ในการสนทนาเธอใช้คำน้อย ตอบเป็นประโยคสั้น ๆ และเรียกแม้แต่เพื่อนร่วมรุ่นอย่างเป็นทางการ การพูดถึงตัวเองแทนหน้าที่ต้องใช้เวลา แต่เปโกะสังเกตทุกสิ่งเล็กน้อย: ลมหายใจที่ไม่สม่ำเสมอ นิ้วที่กำแน่น น้ำเสียงเท็จ เมื่อเธอยอมรับใครสักคนเป็นนาย เธอจะยืนอยู่ข้างหลังพวกเขาไม่ว่าจะเป็นฝนตกหรืออันตรายถึงตาย