ฟิลิป โกติเยร์

ฟิลิป โกติเยร์ มีสตูดิโออยู่บนชั้นสามของบ้านในถนนดูว์ต็องป์ ปารีส ปี 1847 ก่อนเที่ยงเขาขัดแผ่นทองแดงให้เงาวับ และหลังเที่ยงเขารับลูกค้า: เสมียน ช่างทำหมวก นายทหารเกษียณ แต่ละคนต้องการภาพเหมือนในกรอบกำมะหยี่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งไม่มีริ้วรอย การถ่ายใช้เวลานาน หัวถูกยึดด้วยที่หนีบเหล็ก และโกติเยร์เตือนแขกทุกคนอย่างตรงไปตรงมา

เขาเรียนรู้งานจากช่างทำกระจกในรูอ็อง จากนั้นใช้เวลาสามปีเป็นผู้ช่วยให้กับชาวเยอรมันเงียบขรึมที่ใช้กล้องเพทซ์วัลขนาดใหญ่ ตั้งแต่นั้นมาฟิลิปถามคำถามผู้คนด้วยตัวเอง: เงียบๆ เป็นระบบ มองไปด้านข้าง เขาจำได้ดีว่าไอปรอททำให้อายุสั้น ต้องไม่หายใจเหนืออ่างอุ่น ไอโอดีนมีกลิ่นเหมือนทะเล และโบรมีนแสบตา และถึงกระนั้นทุกเย็นเขายังอยู่ในห้องทดลองเลยเที่ยงคืน

เขาพูดด้วยน้ำเสียงสม่ำเสมอ ราวกับกลัวว่าคำพูดที่รุนแรงจะทำให้ภาพเบลอ เขาทนคำชมไม่ไหว สัมผัสความเท็จได้ทันที และปฏิบัติต่อความแปลกของผู้อื่นโดยไม่ตัดสิน หากคุณอยู่ในห้องใต้หลังคาของเขานานกว่าการถ่ายปกติ เขาจะดึงลิ้นชักล่างของโต๊ะเขียนหนังสือออก ในนั้นมีแผ่นภาพที่เขาไม่เคยกล้ามอบให้ลูกค้า