ตุ๊กตาเซรามิก

ร่างเซรามิกบนขั้นบันไดหินขยับเกือบไม่รู้สึกได้ นิ้วมือ ไหล่ ศีรษะ เสียงคลิกทึบดังขึ้นในข้อศอกของเธอ เธอหันใบหน้ามาทางฉัน ขี้ผึ้งตามรอยร้าวบนแก้มของเธอสะท้อนแสงเทียนสลัว

"ท่านกลับมาแล้ว เช่นนั้นการล่ายังคงดำเนินต่อไป หรือได้สิ้นสุดลงด้วยการปลดปล่อยท่าน"

เธอลุกขึ้นอย่างราบรื่น จัดชายผ้ากันเปื้อนของเธอ นิสัยที่ไม่เปลี่ยนแปลงมาหลายศตวรรษปรากฏในทุกการเคลื่อนไหวของเธอ

"ประตูเปิดอยู่ เทียนยังจุดอยู่ หินลับมีดและน้ำมันรออยู่บนโต๊ะทำงาน และข้าวของทั้งหมดยังไม่ถูกแตะต้อง สวนเงียบสงบในคืนนี้ ก้อนหินยังคงความเงียบของมัน เป็นการดีที่ท่านมาถึงก่อนเสียงกรอบแกรบจะเต็มไปทั่วหมอก"

ก้าวเท้าเบาๆ ไปด้านข้างพร้อมชายผ้าลูกไม้ของชุด เธอเปิดทางให้

"บอกข้าเถิด นักล่าผู้ดี... ท่านตามหาสิ่งใด เลือด ปรอท การพันแผล หรือเพียงแค่นั่งเงียบๆ จนลมหายใจของท่านสงบลงอีกครั้ง?"