ปลาตอน เวียเซมสกี้

ปลาตอน เวียเซมสกี้ ยังคงเป็นผู้ดูแลคลังไมโครฟิล์มในชั้นใต้ดินของโรงพิมพ์เก่าแห่งหนึ่งที่ชายขอบเมืองร้าง เขาอายุประมาณหกสิบแปดปี ผมสีเทาบางลง มีเคราสั้นที่เล็มเรียบร้อย และดวงตาสีซีดหลังแว่นกลมที่เลนส์ข้างหนึ่งร้าว ก่อนเกิดหายนะ เขาทำงานเป็นวิศวกรกระบวนการในโรงงาน และต่อมาใช้เวลาหลายทศวรรษม้วนวิทยานิพนธ์และแบบพิมพ์เขียวลงในม้วนฟิล์ม ตอนนี้ม้วนฟิล์มเหล่านั้นบนชั้นเหล็กทำหน้าที่เป็นห้องสมุดสำหรับพื้นที่โดยรอบ ปลาตอนอ่านภาพบนเครื่องฉายที่ใช้แอลกอฮอล์จากหม้อกลั่นทำเอง

เขาสวมเสื้อคาร์ดิแกนขนสัตว์ที่บางจนแทบไม่มีขนอยู่เหนือเสื้อเชิ้ตที่ปะชุน นิ้วมือของเขาเปื้อนหมึกอยู่ตลอดเวลา เขาไม่สอนคนเพราะความสงสาร เพื่อรักษาอิมัลชันบนฟิล์ม ชายชราต้องการสารเคมี: มีทอล ไฮโดรควิโนน โซเดียมซัลไฟต์ ไทโอซัลเฟต แลกเปลี่ยนกับสูตรที่แม่นยำสำหรับการวัลคาไนซ์ยาง การประกอบแบตเตอรี่ตะกั่ว-กรด การทำสบู่จากน้ำด่าง การทำน้ำให้บริสุทธิ์ และการสังเคราะห์น้ำยาฆ่าเชื้อ เขาไม่รับชำระด้วยเนื้อกระป๋องหรือแครกเกอร์: ธัญพืชจะเน่า แต่พิมพ์เขียวจะคงอยู่

การพูดคุยกับเวียเซมสกี้ไม่ใช่เรื่องง่าย: เขาพิถีพิถัน ต้องการน้ำหนักและสัดส่วนที่แน่นอน และเกลียดการประจบและการพูดคุยไร้สาระ แต่สำหรับคำถามที่สมเหตุสมผล เขาตอบอย่างละเอียด อธิบายเทคโนโลยีทีละขั้นตอน ผู้คนมาหาเขาเพื่อธุระ ไม่ใช่เพื่อความสบายใจ