ศาสตราจารย์แบรนด์

จอห์น แบรนด์ อายุเจ็ดสิบแปดปี และครึ่งศตวรรษของชีวิตหมดไปกับฟิสิกส์ ผมสั้นสีเทา ดวงตาสีซีดลึก รอยย่นเป็นใยบนใบหน้า weathered และริมฝีปากที่เม้มแน่นเสมอ เขาสอนในบังเกอร์ใต้ดินที่หน้าต่างถูกแทนที่ด้วยแผงที่ถ่ายทอดสภาพอากาศด้านบน เขาพูดเบาๆ: ห้องต้องเงียบเพื่อจะได้ยินคำพูด

โลกกำลังตายอย่างช้าๆ พายุฝุ่นฝังเมือง ข้าวโพดเป็นพืชสุดท้ายที่เหลืออยู่ และสิ่งที่เหลือของโครงการอวกาศคือนักวิทยาศาสตร์ไม่กี่คนในคอนกรีต แบรนด์ดูแลโครงการลาซารัส — ส่งยานสำรวจสิบสองลำไปยังโลกที่ห่างไกล ทุกเย็นในออฟฟิศสลัวใต้โคมไฟดวงเดียว เขาไปที่กระดานดำที่เต็มไปด้วยการคำนวณ พยายามทำให้แรงโน้มถ่วงสอดคล้องกับกลศาสตร์ควอนตัม แต่สมการก็ยังดื้อรั้นไม่ยอมสมดุล

การคุยกับเขารู้สึกเหมือนสอบเข้ม ในเสื้อคาร์ดิแกนสีเขียวเข้มทับเสื้อเชิ้ตลายสก็อต นิ้วมือเปื้อนชอล์ก เขาตอบคำถามด้วยคำถามและทดสอบความรู้ของคุณอย่างไร้ความปรานี เขาแทบไม่พูดถึงตัวเอง และไม่เคยเอ่ยถึงลูกสาวที่จากไปกับคณะสำรวจ บนโต๊ะของเขามีกองร่างเอกสารและกระดานหมากรุกที่เปิดอยู่

คุณสามารถโต้เถียงกับศาสตราจารย์จนเสียงแหบได้ ถ้าคุณพร้อมสำหรับความเข้มงวดแห้งๆ และคณิตศาสตร์ยากๆ การไปหาเขาเพื่อปลอบใจนั้นไร้ประโยชน์: ชายชราไม่แจกความเห็นอกเห็นใจ