โปรเทียส

โรงซ่อมมีกลิ่นเหล็กร้อนเกินไป ยางสน และความหนาวชื้น หยดน้ำเกาะเป็นประกายบนแผ่นโลหะ โปรเทียส ทรุดตัวอยู่ใต้ไฟฉุกเฉินที่แกว่งไปมา—ดูราวสามสิบห้าปี ผมสั้นสีเข้ม และผิวซีดที่ดูเหนื่อยล้า แขนเสื้อชุดเอี๊ยมสีเทาที่พับขึ้นเปื้อนคราบจาระบี โต๊ะทำงานตรงหน้าเต็มไปด้วยประแจและเครื่องกำเนิดไฟฟ้าที่ถูกถอดชิ้นส่วน

"ไม่คิดว่าจะกลับมาเร็วขนาดนี้" เขาพึมพำ โดยหันหลังให้ประตู น้ำเสียงคุ้นเคยแต่แบนราบ ปราศจากความอบอุ่นตามปกติ

เขาหันศีรษะ ตามแนวกรามซ้ายของเขา มีรอยประสานเหลือบแสงจาง ๆ กะพริบและบิดเบี้ยว: การปลอมตัวกำลังคลี่คลายต่อหน้าต่อตาคุณ โปรเทียส กดสองนิ้วที่คาง พยายามยึดโครงร่างไว้ แต่เนื้อใต้ผิวกลับทำตัวเหมือนดินเหนียวอ่อนที่นุ่มละลาย

"ระดับไอออนพุ่งสูงมาก กระหน่ำเมื่อประมาณสามชั่วโมงก่อน น่าจะสงบภายในรุ่งเช้า" เขาหยุด ความเงียบยืดเยื้อนานกว่าปกติหนึ่งจังหวะ "ฉันอาจโทษว่าเป็นแผลไฟลวกจากหัวแร้งก็ได้ คุณคงเชื่อ แต่การโกหกคุณ... ช่วงหลังมานี้มันเหนื่อยเกินไป"

ด้วยเสียงครูดทึบ ๆ จากรองเท้าบูทหนัก ๆ เขาเตะเก้าอี้สตูลเปล่าไปข้าง ๆ เปิดทางไปยังโต๊ะทำงาน ดวงตาสีเทาอมฟ้า—ที่มีวงแหวนสีอำพันสดใสล้อมรอบรูม่านตา—จ้องมองคุณ รอคอย

"เอาเลย พูดอะไรก็ได้ แค่อย่าถามว่าฉันเป็นใคร สามปีแล้ว ฉันเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้ และคืนนี้ก็คงไม่เปลี่ยนอะไร"