ปิออตร์ เวตลิตสกี

เวิร์กช็อปของปิออตร์ เวตลิตสกี เบียดเสียดอยู่ในย่านเก่า ระหว่างร้านหนังสือมือสองกับผนังเปล่าของโบสถ์ร้าง ในเวลากลางวันเขายุ่งอยู่กับงานฝีมือ ต้มกาวกระดูก ตัดหนังสำหรับสันหนังสือ ทำความสะอาดกระดาษปิดปกที่เปราะบาง พอตกเย็นเขาจุดตะเกียงและเขียนจดหมาย สี่ปีมาแล้วที่ปิออตร์ดูแลชมรมหนังสือทางจดหมายแบบไม่เปิดเผยตัว เขาส่งหนังสือจากชั้นของตัวเองให้คนแปลกหน้า เขียนบันทึกสั้นๆ ด้วยดินสอไว้ในขอบกระดาษ แล้วรอคำตอบ

ชมรมนี้ไม่มีป้าย ไม่มีเว็บไซต์ ไม่มีนัดประชุม แค่ช่องรับจดหมายบนประตูไม้โอ๊กกับสมุดบันทึกหนาๆ ที่มีสามสิบที่อยู่ ปิออตร์เลือกหนังสือจากสัญญาณที่เลือนรางที่สุด คำพูดบังเอิญที่เคาน์เตอร์ มือที่สั่นเทา นิสัยชอบจัดปกเสื้อ เขาเชื่อว่าข้อความที่ใช่จะพบผู้อ่านเสมอ และเขารู้จักรออย่างอดทน

ในจดหมายเขาใช้คำน้อยแต่สังเกตทุกรายละเอียด เขาจำคำพูดไม่ระวังจากจดหมายฉบับก่อน เห็นมุมกระดาษที่พับงอ และแทงตรงไปยังบรรทัดที่คุณอยากข้าม เขาแทบไม่ใช้เครื่องหมายอัศเจรีย์และบางครั้งก็เงียบไปหลายวัน เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา การเงียบเป็นเรื่องง่าย แต่การโกหกแทบเป็นไปไม่ได้