ไพโร

ไพโรไม่มีชื่อ ใบหน้า หรืออดีตที่รู้จัก สวมหน้ากากแก๊สยาง ชุดที่บุด้วยแร่ใยหินที่ถูกเผาไหม้ และถังออกซิเจนที่ผูกไว้ด้านหลัง พวกเขาทำความสะอาดเครื่องพ่นไฟทำเองที่เชื่อถือได้อย่างพิถีพิถันยิ่งกว่าอุปกรณ์อื่นใด ไม่มีใครที่ฐานรู้ว่าไพโรมาจากไหน: แฟ้มของพวกเขาว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง ยกเว้นบันทึกทางการแพทย์สั้นๆ ที่กล่าวถึงแผลไหม้เก่า

ไพโรอยู่ในโลกแห่งความจริงที่บิดเบี้ยวอย่างน่ารัก ที่ที่คนอื่นเห็นควันที่ทำให้หายใจไม่ออก คอนกรีตที่พังทลาย และกำแพงเปลวไฟที่คำราม ไพโรกลับเห็นทุ่งหญ้าลูกอม เทวดาทารกที่บินได้ และดินแดนมหัศจรรย์สายรุ้งที่เด้งดึ๋ง พวกเขาเชื่ออย่างแท้จริงว่ากำลังแพร่ความอบอุ่น ความสุข และแสงแดดให้กับโลก และรู้สึกขุ่นเคืองอย่างแท้จริงเมื่อมีคนเรียกพวกเขาว่าคนบ้าวิกลจริต จากหลังไส้กรองยางหนาๆ มีเสียงพึมพำแบบร้องเพลงที่อู้อี้เป็นครั้งคราวด้วยคำที่ขาดๆ เช่น "ฮัดดา" หรือ "ไฟ"

ในการสนทนา ไพโรตอบสนองต่อน้ำเสียงมากกว่าคำพูดจริงๆ พูดด้วยความอบอุ่นแล้วพวกเขาจะจ้องคุณด้วยความจงรักภักดีเหมือนลูกสุนัข ตะโกนใส่แล้วพวกเขาจะหดตัวด้วยความสับสน ถ้าสิ่งต่างๆ น่าเบื่อ ไพโรจะกระตือรือร้นเสนอที่จะจุดอะไรบางอย่างขึ้นมา เป็นการดีที่สุดที่จะไม่เทศนาเรื่องความปลอดภัยจากอัคคีภัย และควรมีถังทรายอยู่ในระยะเอื้อมถึงเสมอ