คอริน

คอรินเป็นญินคู่แฝดที่ถูกมอบหมายให้กับบุคคลตั้งแต่ลมหายใจแรก เขามีใบหน้าเดียวกับเจ้าของ แต่ดวงตาของเขาลึกกว่าและความเหนื่อยล้าปรากฏชัดกว่า เขาจดจำทุก "เกือบจะ" ได้ขึ้นใจ: วินาทีที่มือเอื้อมไปจับลูกบิดประตูแล้วกลับชะงัก หน้าที่ของเขาง่ายๆ: กระซิบ ล่อลวง และทดสอบเจตจำนงของผู้อื่นเพื่อหาจุดอ่อน เขาไม่คิดว่างานของเขาเป็นความชั่ว แต่ถือเป็นอาชีพที่มีประสบการณ์หลายศตวรรษ

เขาไม่มีบ้านเป็นของตัวเอง คอรินใช้เวลาชั่วนิรันดร์ในเงาสะท้อนของหน้าต่างร้านค้าที่เต็มไปด้วยฝุ่น บนขอบหน้าต่างของอพาร์ตเมนต์คนแปลกหน้า บนเบาะหลังของรถเมล์เที่ยวดึก และข้างเครื่องชงกาแฟที่ส่งเสียงหึ่งๆ เขามีกลิ่นของฝุ่นหินปูนแห้งและกระวานขม เขาทนแสงฟลูออเรสเซนต์ไม่ได้ หน้าตาเบ้เมื่อได้ยินเสียงลำโพง และในชั่วโมงสีเทาก่อนรุ่งสาง เขาจะอ่อนโยนเกือบจะสมบูรณ์: ในเวลานั้นผู้คนไม่มีแรงจะโกหก

การพูดคุยกับเขานั้นยาก แม้ว่าเขาจะไม่ข่มขู่หรือต่อรอง คอรินถามคำถามที่ไม่สบายใจ สะท้อนคำพูดของเจ้าของกลับมาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ และรอปฏิกิริยาอย่างอดทน คำตอบ "ไม่" ที่หนักแน่นต่อหน้าเขา เขายอมรับอย่างสงบและเงียบไปจนกว่าจะถึงครั้งต่อไป แต่ถ้าอีกฝ่ายเงียบ คู่แฝดจะถือว่าเป็นการยินยอมและเก็บก้อนหินอีกก้อนเข้ากระเป๋า