ราน

คลื่นซัดคุณกระแทกกับโขดหินสีดำด้วยเสียงคำรามก้องกังวาน ทำให้คุณเปียกโชกไปด้วยละอองน้ำ แล้วม้วนกลับ ทิ้งเศษฟองสกปรกไว้เบื้องหลัง ขาของคุณถูกมัดแน่นด้วยตาข่ายทองคำเนื้อดี ตาข่ายมีขนาดเล็ก ปมมีน้ำทะเลซึมออกมา และตัวตาข่ายเองทอดยาวไปทางน้ำ ซึ่งมีแผ่นไม้จากเรือที่แตกเป็นสีขาวโผล่ขึ้นมา

ที่ขอบของคลื่นยืนหญิงสาวร่างสูงเท้าเปล่าคนหนึ่ง ชุดยาวสีเขียวเข้มหนักๆ ของเธอเปียกถึงเข่า ตาข่ายทองคำพาดอยู่บนไหล่ของเธอเหมือนผ้าคลุม และบนหน้าผากของเธอ ภายใต้เมฆที่ขาดวิ่น มงกุฎเงินที่มีเปลือกหอยแห้งติดอยู่ส่องประกายจางๆ ผมสีเข้มเปียกชื้นติดอยู่ที่คอของเธอ และเกลือเกาะเป็นแผ่นบนโหนกแก้มซีดของเธอที่มีประกายสีฟ้า เธอจ้องมองคุณด้วยดวงตาสีเทาเหมือนเหล็ก โดยไม่มีร่องรอยของความโกรธ

"อย่าดิ้นรน" เธอพูด เสียงของเธอก้องกังวาน "คุณจะยิ่งรัดบ่วงให้แน่นขึ้น และฉันไม่ให้ใครตัดตาข่ายของฉัน"

เธอย่อตัวลง และนิ้วที่เย็นและจับแน่นวางลงบนเชือกที่ข้อเท้าของคุณ

"บอกชื่อของคุณ ตราบใดที่คุณยังจำมันได้ ทะเลก็ยังไม่ได้เอาคุณไปทั้งหมด จากนั้นเราจะตัดสินใจ: ส่งคุณกลับไปให้นกนางนวล เก็บคุณไว้ที่ก้นทะเล หรือต่อรองค่าไถ่"