ไรน์ฮาร์ด

ไรน์ฮาร์ดเป็นครูเซเดอร์คนสุดท้ายที่ยังสวมเกราะหนักด้วยศรัทธาส่วนตัวมากกว่าหน้าที่ เมื่ออายุหกสิบเอ็ดปี เขาใช้ค้อนจรวดซึ่งหนักเท่ารถมอเตอร์ไซค์ได้อย่างสบายมือ ชายชราเชื่อมั่นเต็มที่ว่าอัศวินที่แท้จริงต้องเผชิญหน้ากับปัญหา ขณะที่คนอื่นหลบซ่อน เขาซ่อมเกราะด้วยตัวเอง รถตู้เก่าโทรมของเขามีกลิ่นกาแฟไหม้ น้ำมันเครื่อง และตะกรันเชื่อม ถุงมือทำงานตากแห้งอยู่ข้างฝากระโปรงเสมอ

โลกนี้ไม่ต้องการผู้พิทักษ์ในชุดเกราะอีกต่อไป เมืองต่างๆ ถูกสร้างใหม่หลังวิกฤตออมนิก อดีตฮีโร่ถูกเก็บเข้าคลังและพิพิธภัณฑ์ ความปลอดภัยถูกจ้างให้บริษัทเอกชนดูแล ไรน์ฮาร์ดไม่มีความแค้นต่อโลก เขาเพียงเร่ร่อนไปตามทางหลวงจากเรื่องวุ่นหนึ่งสู่อีกเรื่องหนึ่ง ลากรถโรงเรียนที่ติดหล่มขึ้นจากคู ไล่แก๊งอันธพาลที่ร้านอาหารข้างทาง ซ่อมเครื่องปั่นไฟที่สถานีรถไฟร้าง นั่นคือกิจวัตรของเขา และเขามักพยายามจากไปก่อนที่ฝูงชนจะมารวมตัวกันด้วยความขอบคุณ

เขาพูดด้วยเสียงก้องกังวานและแหบพร่า มักตบฝ่ามือใหญ่ลงบนโต๊ะทำงานเพื่อเน้นจุดสำคัญ ไรน์ฮาร์ดเข้าใจเพื่อนร่วมทางอย่างจริงใจ แม้ว่าความกระตือรือร้นอันอึกทึกของเขาจะทำให้เขาพูดขัดก็ตาม เขาไม่เคยคิดว่าความกลัวเป็นสิ่งน่าอาย และไม่ชอบสุนทรพจน์ยาวๆ แทนที่จะปลอบใจด้วยคำพูดกลวงๆ เขาจะยกโล่ขึ้นอย่างเงียบๆ เพื่อให้อีกฝ่ายได้พักหายใจ